Blog Image

CUatFinish.be blog

BiteMedia race 9 – Waarom halen we steeds die sleuren uit de pits?

Verslagen Posted on Mon, June 12, 2017 10:44PM

Wat kan er beter zijn om een teleurstelling dat het weekend toch wel was op het DOK te verwerken? Jazeker wel, twee dagen later alweer klaar staan in Roosendaal voor de Bite Media Cup. Ik was vastbesloten om mijn geluk dit keer terug te winnen, en toen ik vernam dat de race in de tegengestelde richting zou verlopen, en er een two-lap eliminatie kwalificatie zou plaatsvinden zag ik het helemaal zitten. Mika vond het niet erg mij te laten kwalificeren, want hij had immers op de nieuwe lay-out nog niet gereden met de wedstrijdkarts.

Ik was duidelijk in goeie doen. Natuurlijk zal ik wel een goed kartje geloot hebben voor de kwali, maar ik voelde me gewoon ook super goed. Ik kreeg kart 5 om te kwalificeren en alles verliep vlot. Aangezien we maar met zeven teams waren viel er na de eerste twee rondes slechts één team af, en dat was Time Attack, waarvan beide rijders de baan nog niet kenden. Zij werden afgetekend laatste. Ik draaide in die Q1 een tijd van 41.465 in mijn tweede rondje, wat twee tienden sneller was dan Tim voor ZHL Racing. Tijdens Q2 voelde ik me helemaal in mijn element. Na twee ronden stond er immers een tijd op het bord van 41.055, wat goed was voor de snelste tijd met drie tienden verschil ten opzichte van alweer Tim. KCR Crew en Quick Bozo vielden deze keer af. In Q3 maakte ik enkele kleine foutjes in mijn tweede en snelste rondje en wist ik nog een tiende over te houden op ZHL Racing. Dutch Kids en Team Bartelen waren er deze keer aan voor de moeite en Tim en ik zouden het uitvechten om pole. In die laatste Q4 kon ik opnieuw een foutloos rondje afwerken in mijn tweede ronde en wist ik een kanontijd te klokken van 40.961, wat op één duizendste na zelfs de snelste tijd van de race zou zijn geweest. Tim volgde op P2 op zo’n 2.5 tienden achterstand. Aangezien ik toch zo’n zes kilo boven het minimumgewicht zat was ik tevreden met mijn kwali. Vanaf pole vertrekken in kart 1, bring it on!

Jammer genoeg had ik de indruk dat die kart 1 nog dezelfde was als die van het DOK. Hij ging voor geen meter vooruit, en al snel bleek het onmogelijk te zijn om Tim en Mellanie van me af te houden. Heb volgen bleek al helemaal geen doen te zijn, hoe hard ik mijn best ook deed. Dat ik uitiendelijk nog tijden kon klokken van 41.1 met een 41.110 als snelste leek een half mirakel te zijn. Daarna probeerden we bij de wissel één van de beste karts te bemachtigen, of die waar Bram in startte voor Quick Bozo, of die waar Mellanie in startte voor Dutch Kids. Ik moet zeggen dat mijn vingers jeukten om binnen te rijden nadat ZHL kwam wisselen, maar ik besloot de orders van de zijlijn te volgen. Wat ik niet gezien had is dat ook Team Bartelen al binnenkwam om van kart te wisselen en ook die kart was goed. Toen het einde van de pit window naderde kwam het allemaal weer niet goed uit. Mellanie kwam naar binnen, en aangezien zij net voor me reed betekende dat dat ik de volgende ronde ook niet kon komen wisselen aangezien ik nog net rood licht zou hebben. Daar profiteerde Bram vlak achter me van om de ronde daarna te komen pitten. Ook daar zat het tegen aangezien ik de volgende ronde dus opnieuw rood had en daar profiteerde Danny dan van om te komen pitten. Helaas was hij de voorlaatste in de pits en moest enkel ik nog. Die kart was jammer genoeg ook niet vooruit te branden, maar ik probeerde er het beste van te maken. Die kart was zowaar nog gemiddeld een tiende trager en aldus ben ik van de hele race nog niet binnen de twee tienden geëindigd van mijn tijd in de kwali, wat dus wel aantoont wat voor materiaal ik voorhanden had… Ik was al blij dat ik dik twee tienden per ronde sneller draaide dan Danny (die wel nog drie kilo extra mee had t.o.v. mij).

In derde positie gaf ik dan het stuur over aan Mika, met enkel ZHL Racing en Team Bartelen die voor ons uit reden. Mika moest even wennen aan de voor hem nieuw baan in de wedstrijdkarts en draaide uiteindelijk vergelijkbare tijden als ik, misschien gemiddeld iets trager. Het zou spannend worden bij de laatste stop voor de tweede plaats en team Bartelen ging als eerste wisselen (zij kwamen immers mijn kart van de stint daarvoor halen, en die was niet best). Toen begon het wachtspelletje weer en greep ik meteen de eerste kans om van kart te wisselen toen die rotkart weg was. Ik briefde Mika kort over dat ie best een goed ding had, en dat het close zou zijn met Team Bartelen. Dat was het ook. Mika kwam weliswaar nét voor Mike de baan op, maar Mike nam gelijk de eerste kans die hij zag om te passeren. Daarna moest Mika eventjes lossen, maar naar het einde toe moest Mike toch beginnen verdedigen. Een paar keer leek Mika er dichtbij, maar uiteindelijk was er geen doorkomen aan en werden we dus derde achter de verdiende winnaars ZHL Racing, die heel snel reden en op de goede momenten de karts kwamen wisselen, en dus Team Bartelen.



Dutch Open Kartchallenge 2017 – Veel pech en één oerdomme fout

Verslagen Posted on Mon, June 12, 2017 10:20PM

Een weekend waar ik persoonlijk al een tijdje naar uitkeek was dan eindelijk aangebroken, het DOK 2017 te Roosendaal. Ik was extra gemotiveerd en opgewonden om deel te nemen aangezien er een nieuwe baan kwam te liggen de woensdag voor het kampioenschap, zodat iedereen weer van nul moest starten. Sommigen reden uiteraard een massale hoeveelheid aan trainingssessies, maar ik was er vrij gerust in nadat ik twee keer in elke richting getraind had vrijdagavond. Vooral in de tegengestelde rijrichting voelde ik me enorm comfortabel en reed ik ook heel andere lijnen dan de andere toppers, maar het waren wel lijnen waar ik veel vertrouwen in had voor de races. In de normale richting voelde ik nog twee puntjes die ik kon verbeteren, maar dat viel op zaterdag wel op te lossen. Andere Traxxis Boys die meereden waren Nick (Ozzi), Christophe, Bjorn, Yoeri en Thom. Stefan en Peter kwamen ons nog wat aanmoedigen gedurende het weekend.

Race 1 – normale richting – kart 12

In mijn eerste race kwam ik meteen in een poule terecht met Ruben, die jammer genoeg voor mij de snelste kart van het pak lootte (de 9). In de kwalificatie (waren allemaal one lap) stond ik op slechts een dikke tiende van Ruben, maar in de race was al snel duidelijk dat mijn kartje geen match was voor die van Ruben. Hij kon comfortabel van me wegrijden en na een vrij saaie race moest ik genoegen nemen met een tweede plaats, met een best lap die drie tienden trager was dan die van Ruben. Thom, die derde werd, moest ook al snel de rollen lossen, zodat ik nooit echt bedreigd werd voor P2. Hij moest wel alle zeilen bijzetten om Mellanie voor te blijven.

Race 2 – tegengestelde richting – kart 9

Hallelujah! Kart 9! Bommetje, en dus liet ik er ook geen gras over groeien. In de kwali was het wel even warm toen de kerel voor mij rond ging en nog deels op de rijlijn stond. Hierdoor moest ik sneller insturen in de eerste hairpin dan normaal, wat de kart een klein beetje uit balans bracht. Ik denk dat ik daar toch een tiende kwijtspeelde, maar gelukkig was de rest van mijn rondje (en de kart) zo goed dat ik maar liefst drie tienden voorsprong had op Selina in kart 10 en vier tienden op Bram in kart 11 . Bij de start was ik ook meteen weg, en Selina was de enige die ietwat in de buurt bleef. De rest keek tegen een aardige achterstand aan. Zo pakte ik deze race de volle pot aan punten, met een extra punt voor pole en nog een punt voor de snelste raceronde van 41.063 seconden, wat overigens de snelste raceronde was van het gehele weekend (in de algemene klasse). Selina draaide in de race een best lap die vier tienden trager was. Zo rukte ik op richting derde plek in de stand, wat jammer genoeg door weinig geluk gedurende de rest van het kampioenschap mijn hoogste notering gedurende het weekend was.

Race 3 – normale richting – kart 1

Dit is het punt in het kampioenschap waar mijn geluk duidelijk al op was. Kart 1 was een van de twee traagste karts van het hele kampioenschap. In de kwalificatie kon ik me na een rondje met toch wel een redelijk grote fout als derde kwalificeren achter Tim en Danny, die beide drie tienden harder gingen in karts 11 en 8. Mijn foutje zorgde er dus niet voor dat ik verder terugviel, dat gat was gewoon te groot. Ik moest me meer zorgen maken over Marcel Kouijzer achter me, die in redelijk goede kart 5 zat en zijn rondje verklootte. In de race waren de eerste twee er gelijk vandoor gegaan en het zag er naar uit dat ik stand zou houden op P3. Marcel vond uiteindelijk toch een gaatje en bij dat manoeuvre kwam Steve Kolela, die zijn pitstop al had gemaakt, ook weer in de buurt te zitten voor P3 in zijn bomkart 2. Toen ik uiteindelijk mijn stop maakte naar het einde van de race toe, had ik nog enkele kartlengten overschot op Steve, maar Marcel kon me jammer genoeg net voorblijven toen hij zijn stop maakte. Wanneer arcel begint te verdedigen weet je dat het afgelopen is, en er was dan ook geen doorkomen aan. Het werd dus de vierde plaats, wat na de race onverwachts nog veranderde in de derde plek omdat Marcel blijkbaar met zijn voorwielen bij de stop niet tussen de twee lijntjes stond, maar het eerste lijntje raakte. Hij kreeg er een penalty voor van 15 seconden, wat een beetje absurd is aangezien hij te vroeg stilstond, en hij dus geen moment de veiligheid in gevaar had gebracht. Na deze race stond ik vijfde in het klassement en daarmee sloten we de zaterdag af.

Race 4 – tegengestelde richting – kart 4

Zondag startte met een race in de tegengestelde richting, die mijn voorkeur geniet, maar makkelijk zou het niet worden met Ruben en Romano in mijn groep, en aldus was het bang afwachten voor de kartloting. Voor de loting plaatsvond bleek dat van de drie absolute toppers in deze groep enkel Romano nog bomkart 9 kon loten. Ik voorspelde dan dat Romano hem ook effectief zou loten, en zo geschiedde… De race werd plots nog een stuk moeilijker. Daarna was ik even met Ruben aan het praten dat we kart 2 zouden nodig hebben als we de race wilden winnen, en wat lootte Ruben? Je hebt het goed, de 2! Ik moet leren mijn mond te houden bij de kartloting van andere rijders, want blijkbaar spreek ik alleen maar waarheid als ik ze goede karts voorspel. Ik heb het ook getest op mezelf, maar dat was helaas helaas minder succesvol. Toen ik het cijfer 8 zei lootte ik kart 4, die niet slecht is, maar ook niet één van de betere karts. Opboksen tegen Ruben en Romano in kannonen 2 en 9 leek toen zo al meteen een verloren zaak, maar ik ging er alles aan doen om het ze zo moeilijk mogelijk te maken.

En dat gebeurde ook. In de kwalificatie verraste ik velen door als tweede te kwalificeren, voor Romano en op amper 18 honderdsten van Ruben. Gezien de kwalificatie van Lorenzo een race later drie tienden trager was in die kart was ik ook best tevreden met mijn tijd. Toen de race startte drong echter de realiteit al snel door dat de race winnen niet mogelijk zou zijn. Ik kon Ruben de eerste paar ronden nog een beetje bijhouden, maar het duurde slechts tot ronde vier voordat Romano zijn inhaalmanoeuvre op mij plaatste, zodat ik derde kwam te liggen. De pace van Romano was helemaal te snel in die 9 en ik moest hem al snel laten gaan. Hij opende de jacht op Ruben, maar het duurde even voor hij de aansluiting kon maken. Uiteindelijk kwam hij er plots bij toen Ruben zijn kart een keer over de lijn gooide om proberen de snelste racetijd te pakken. Ruben begon af en toe ietsje te verdedigen, en het gat stopte met groeien. Ik denk dat ik ongeveer op twee seconden hing op dat moment. Ik besloot dan om iets vroeger te gaan pitten in de hoop dat ze het niet gezien zouden hebben en dat zij nog wat langer zouden doorgaan terwijl ze vechten met elkaar. Dat gebeurde ook, maar net niet hard/lang genoeg. Ruben en Romano draaiden tot aan Romano zijn stop zo’n drie tienden per ronde trager als ik, maar dat was net niet genoeg voor mij om hen voor te blijven. Romano kwam met een voorsprong van zo’n drie kartlengten de baan weer op en ik kon net niet aansluiten aan zijn bumper. Ruben ging een ronde later pitten en hij wist Romano nét voor te blijven, waarna hij onmiddellijk begon te verdedigen en ik weer aansloot. Ik probeerde alles om Romano voorbij te komen, maar uiteindelijk besloot ook hij om zijn tweede plek te verdedigen in plaats van de eerste te blijven aanvallen en kwamen we dus in dezelfde volgorde de finishlijn over. Ruben eindigde na een ultieme poging om de best lap te pakken nog in de banden, maar Romano ging uiteindelijk met de beste ronde lopen met een tijd van 41.239. Ik was ook tevreden met mijn beste ronde van 41.387 (zonder over de lijn te gooien), en ik reed denk ik één van mijn beste races ooit en iets minder materiaal. Ik was trots op wat ik heb gedaan in die race, maar achteraf heerste toch voornamelijk de frustratie dat ik net in deze groep zat met Ruben en Romano in die karts. Achteraf bleek dat met de rondetijden die ik continu draaide ik in feite alle andere groepen van race 4 kon winnen met die kart 4… Het zat voorlopig dus nog steeds niet mee, afgezien van race 2.

Race 5 – kart 7 – normale richting

Ik had duidelijk mijn lesje nog niet geleerd en voorspelde dat Marcel de 9 zou loten, en raad eens wat er gebeurde? 🙂 Jawel, hij lootte hem ook. Toen ik daarna de 7 uit de pot haalde besefte ik opnieuw dat het heel moeilijk zou worden. Kart 7 was redelijk goed in de tegengestelde rijrichting, maar in de normale rijrichting was het helaas niet veel soeps. Groot was mijn verbazing dan ook dat ik mezelf op pole positie wist te zetten, een kleine tiende van een seconde voor Marcel. Toch weer een extra puntje gescoord, al besefte ik dat de race winnen andere koek zou worden. Thom startte als derde in kart 5.

Ik reed mijn normale vertrouwde korte rijlijn, en Marcel vond niet meteen een opening. Uiteindelijk vond hij dat gaatje wel op dezelfde plaats als in race 3 en jammer genoeg voor mij verloor ik daar net genoeg tijd mee zodat Thom opnieuw kon aansluiten. Marcel begon stilletjes aan weg te rijden, al had ik verwacht dat dat iets vlotter zou zijn gegaan. In ieder geval was hij snel genoeg om onbedreigd naar de zege te rijden, terwijl ik Thom maar niet afgeschud kreeg. Toen het einde van de race naderde durfde ik niet te lang wachten om mijn pit stop te maken aangezien er nog een aantal achterblijvers voor ons uitreden waarvan ik niet wist of zij nog moesten stoppen of niet. Met nog drie ronden te gaan maakte ik dan mijn stop, die best goed was, en een ronde later kwam dan Thom binnen. Thom kende een fenomenale in-lap en wist bij de exit van de pits me een fractie voor te blijven. Opnieuw dus een derde plaats na alweer een race in een moeilijke kart, met sterke tegenstanders in betere karts. Het bleef wat tegenzitten en zo stond ik na de reeksen ondanks vijf podia uit vijf races op de negende plaats, met amper vier punten voorsprong op de als veertiende geklasseerde rijder in de stand. Dat beloofde nog spannend te worden voor de finale, moest het in de halve finale weer tegenzitten.

Halve finale – kart 4 – tegengestelde richting

Het is echter niets voor mij om zomaar op te geven, en ik maak er altijd een sport van om, ook als het tegenzit, zo hoog mogelijk te eindigen, maar ook om het beste te rijden van iedereen in welke kart ik ook krijg. En daarbij, de mindere karts zullen toch niet blijven komen zeker? Of toch… Nogmaals kart 4 geloot, die nog steeds niet heel slecht te noemen was, maar toch minder. Rico lootte kart 6 die ook niet goed was en nog slechter was dan de 4, en dus had ik er goede hoop op. Ik kwalificeerde me ook op pole met een kleine tiende voorsprong op Rico. Helaas miste de kart plots wel erg veel snelheid ten opzichte van ‘s ochtends. Rico reed wel een fenomenale race en kon met kart 6 gemiddeld 41.5-41.6 klokken terwijl ik niet veel moest onderdoen. Hij kwam me in de zevende ronde voorbij en meteen kreeg ik ook Lorenzo in m’n kont. Ik wist hem achter me te houden, maar ik besloot opnieuw iets vroeger te gaan pitten in de hoop dat Lorenzo mijn pace dan niet meer kon volgen (en ook omdat hij dan even in de remmen moest omdat ik de pits indraaide). Jammer genoeg had ik even een seconde kortsluiting in mijn hoofd en besefte ik te laat dat ik moest remmen in de pits bij de twee lijntjes. Toen ik het besefte probeerde ik nog op tijd te stoppen, maar dat lukte net niet. Zo’n 15 cm stond ik over de lijn en dus kreeg ik een 15 seconden penalty. Oerdom, maar niets meer aan te doen en dus verder rijden en doen wat ik kan.

Daarna ging het van kwaad naar erger, want Lorenzo zat net voor me toen hij zijn stop maakte en hij ging meteen vol verdedigen, iets wat ik niet kon gebruiken aangezien ik tijd moest winnen op achterblijvers om nog wat punten uit de brand te slepen. Ik gaf Lorenzo zelfs een kwart van een recht stuk de ruimte, maar hij zag kennelijk niet dat ik dit deed en hij bleef vol verdedigen, ondanks het grote gat tussen ons. Ik wilde namelijk dat hij stopte met verdedigen en dat hij van me wegreed zodat ik daarna ook een normale racepace kon rijden om tijd te winnen op de achterblijvers. Jammer genoeg mislukte dit dus en had ik nog maar één andere mogelijkheid, en dat was Lorenzo inhalen. Hij timmerde echter alle gaten mooi dicht, en toen ik één keer toch net een ruimte zag van een kartbreedte ging ik er voor. Ik zat helaas net niet ver genoeg en Lorenzo behield te positie, waarbij ik een waarschuwing kreeg (mede omdat Mellanie dankzij die actie ons beide voorbij kwam). Daarna was er geen doorkomen weer aan en finishte ik als zevende, wat meteen laatste werd aangezien de jongens achteraan ook nog bij onze trein konden aansluiten. Mellanie kon tijdens die chaos opklimmen van P7 naar P2 en vooral Nick (Ozzi) zal tevreden geweest zijn om in slechte kart 1 derde te worden met een tactisch een heel sterke race.

Met die laatste plaats (met een bonuspunt voor pole positie, *jeej*), was ik er zeker van dat ik de finale niet zou halen.

Finale – Kart 11 – normale richting

Groot was mijn verbazing dan ook dat ik het toch nog net wél gehaald had. Ik kwalificeerde me als dertiende en laatste rijder voor de finale. Die mededeling kwam net optijd, want ik stond net klaar met al mijn spullen in mijn handen om te vertrekken. Snel weer omkleden, en richting circuit voor de one lap kwali in dezelfde kart.

Het kartje waarin we in die kwali moesten rijden had van heel het weekend nog niet gereden, en dat was er aan te merken in mijn eerste ronde. Ik moest als laagste geklasseerde rijder in de finale immers ook als eerste mijn rondje afwerken. De kart werd enkele ronden opgewarmd door de marshalls, maar het was niet genoeg om hoog op de grid te komen staan. Ik haalde denk ik het maximale uit de kart op dat moment, aangezien de grip nog niet goed was. Ik klokte een tijd van 42.174, waarmee ik de eerste vier rijders die achter me kwamen verrassend genoeg allemaal nog minstens drie tienden voor bleef. Even was er dus hoop dat ik nog ergens bovenaan mocht vertrekken, maar die werd aan diggelen geslagen toen iedereen die na Tim reed nog onder mijn tijd doorging, waardoor de achtste startplek mijn positie was. Wat nog belangrijker was is dat ik door die achtste plek ook pas als achtste mijn kart mocht kiezen voor de finale. Met de karts die overbleven na de eerste zeven selecties besloot ik de 11 te kiezen. Die kart kende een enorm anonieme zondag, maar was op zaterdag in de normale richting gewoon goed, dus ik hoopte dat dit nog steeds zo was.

Iets speciaals was die 11 zeker niet, maar hij ging aardig vooruit en daar was ik dan vooral blij om. Vooral constant rijden was in die kart heel eenvoudig om te doen. Het enige wat ze miste was genoeg snelheid. Mellanie en Bram gingen in het begin voor mijn neus al snel de pits in en aangezien Selina en Lorenzo vooraan wat begonnen te duelleren besloot ook ik om in de derde ronde al mijn eerste stop te maken (finale was 40 ronden in plaats van 25 in de andere races en twee pit stops in plaats van één). Ik kwam net voor Bram weer de baan, dus dat was al een gewonnen positie en net toen Selina net voor ons de baan weer op kwam net voor Melannie ging Mellanie al voor de tweede keer pitten. Selina bleef nog even doorrijden en ze ging in kart 13 net snel genoeg dat het gat tussen ons twee (van drie kartlengten) continu hetzelfde bleef. Uiteindelijk ging zij ook al na 1/4 koers haar tweede stop maken en kwam ze net voor Mellanie de baan weer op, die ze meteen kon achterlaten.

Ik wilde echter niet te vroeg mijn tweede stop maken, aangezien Rico vooraan in bomkart 9 nog geen stop had gemaakt zou hij na twee pit stops van mij immers al snel op mijn hielen zitten om me te dubbelen, wat weggegooide tijd is moest het gebeuren. Dat is dus precies wat Selina en Mellanie wel hebben moeten doen, en vooral met Selina kostte dat haar een plek op het einde van de race. Ik had ook niemand meer echt voor me zitten en kon dus gewoon mijn ding doen en doorrijden. Bram achter me gooide zijn vislijn uit en bleef maar liefst 26 ronden in mijn bumper kleven. We waren ongeveer even snel en Bram maakte de keuze mij de kop te laten trekken en geen tijd te verliezen met een inhaalmanoeuvre. Hij tikte mijn achterbumper zelfs geen enkele keer aan zodat we met twee goed konden doorknallen en tijd wonnen op onze concurrenten. Met nog twaalf ronden te gaan vond Bram het welletjes en maakte hij zijn tweede pit stop, waarna hij nét niet meer dezelfde pace kon rijden als achter mij aan. Toen ik dan uiteindelijk de voorlaatste ronde mijn tweede stop maakte kwam ik net voor Selina weer de baan op, waar ik toch een beetje verrast over was. Ik moest wel meteen volle bak verdedigen, maar aangezien het één rondje was kon ik dat ook zonder problemen volhouden. Zo eindigde ik als vierde achter Rico, Ruben en Lorenzo, en kostte die vroege tweede stop van Selina haar dus effectief de vierde plaats in de finale.

Na de finish leek ze even niet zo blij met me te zijn. Ik kreeg een paar bliksemschichten van ogen naar me toegeworpen van binnen die helm en uiteindelijk bleek dat ze dacht dat ze haar derde plaats in het algemene klassement kwijt zou zijn omdat ik nog een plaats pakte voor haar in de race, en daardoor Lorenzo derde zou worden in de eindstand. Het was gelukkig de emotie van het moment en later konden we er gewoon over praten en was de algemene conclusie dat ik natuurlijk niks verkeerd deed en mijn kampioenschap rij. Uiteindelijk bleek ze nog kwaad te zijn om niks, want zij en Lorenzo hadden evenveel punten. Met een overwinning meer pakte zij de derde plaats in het kampioenschap en de titel bij de vrouwen. Rico pakte afgetekend de zege in de finale en vergrootte zo zijn voorsprong nog op Ruben om de titel te pakken. Ruben eindigde als tweede in het kampioenschap, dus voor Selina, Lorenzo, Danny en Mellanie. Tim en Bram eindigden nog net voor me, en ik kon me door die goede race nog opwerken van plaats 13 in het kampioenschap naar plaats negen.

Achteraf was ik zeer tevreden van mijn finale en vooral Bram en ik konden het, zoals wel vaker, goed met elkaar vinden op de baan. Ik heb naar mijn mening een heel goed kampioenschap gereden, maar het geluk was afgezien van de tweede race ver te zoeken. Elke andere race zat er tenminste één en vaak twee of meer goede rijders in betere karts als ik, en dan is het moeilijk om die posities uit de brand te slepen. Telkens zat ik dichtbij, maar dichtbij levert helaas niks op. Tel daar mijn ongelooflijk domme fout van in de halve finale nog bij en dan wordt je dus negende in het kampioenschap… De enige troost die ik had is dat die fout me geen podiumplaats gekost zal hebben in het kampioenschap, aangezien het gat op de derde uiteindelijk 18 punten bedroeg.

All-in-all heb ik me goed geamuseerd, en ik hou van de nieuwe baan, vooral in de tegengestelde richting. Volgende keer opnieuw een kans om die overwinning te pakken! 😉

Felicitaties aan Rico, Ruben en Selina, beresterk gereden!