Wat kan er beter zijn om een teleurstelling dat het weekend toch wel was op het DOK te verwerken? Jazeker wel, twee dagen later alweer klaar staan in Roosendaal voor de Bite Media Cup. Ik was vastbesloten om mijn geluk dit keer terug te winnen, en toen ik vernam dat de race in de tegengestelde richting zou verlopen, en er een two-lap eliminatie kwalificatie zou plaatsvinden zag ik het helemaal zitten. Mika vond het niet erg mij te laten kwalificeren, want hij had immers op de nieuwe lay-out nog niet gereden met de wedstrijdkarts.

Ik was duidelijk in goeie doen. Natuurlijk zal ik wel een goed kartje geloot hebben voor de kwali, maar ik voelde me gewoon ook super goed. Ik kreeg kart 5 om te kwalificeren en alles verliep vlot. Aangezien we maar met zeven teams waren viel er na de eerste twee rondes slechts één team af, en dat was Time Attack, waarvan beide rijders de baan nog niet kenden. Zij werden afgetekend laatste. Ik draaide in die Q1 een tijd van 41.465 in mijn tweede rondje, wat twee tienden sneller was dan Tim voor ZHL Racing. Tijdens Q2 voelde ik me helemaal in mijn element. Na twee ronden stond er immers een tijd op het bord van 41.055, wat goed was voor de snelste tijd met drie tienden verschil ten opzichte van alweer Tim. KCR Crew en Quick Bozo vielden deze keer af. In Q3 maakte ik enkele kleine foutjes in mijn tweede en snelste rondje en wist ik nog een tiende over te houden op ZHL Racing. Dutch Kids en Team Bartelen waren er deze keer aan voor de moeite en Tim en ik zouden het uitvechten om pole. In die laatste Q4 kon ik opnieuw een foutloos rondje afwerken in mijn tweede ronde en wist ik een kanontijd te klokken van 40.961, wat op één duizendste na zelfs de snelste tijd van de race zou zijn geweest. Tim volgde op P2 op zo’n 2.5 tienden achterstand. Aangezien ik toch zo’n zes kilo boven het minimumgewicht zat was ik tevreden met mijn kwali. Vanaf pole vertrekken in kart 1, bring it on!

Jammer genoeg had ik de indruk dat die kart 1 nog dezelfde was als die van het DOK. Hij ging voor geen meter vooruit, en al snel bleek het onmogelijk te zijn om Tim en Mellanie van me af te houden. Heb volgen bleek al helemaal geen doen te zijn, hoe hard ik mijn best ook deed. Dat ik uitiendelijk nog tijden kon klokken van 41.1 met een 41.110 als snelste leek een half mirakel te zijn. Daarna probeerden we bij de wissel één van de beste karts te bemachtigen, of die waar Bram in startte voor Quick Bozo, of die waar Mellanie in startte voor Dutch Kids. Ik moet zeggen dat mijn vingers jeukten om binnen te rijden nadat ZHL kwam wisselen, maar ik besloot de orders van de zijlijn te volgen. Wat ik niet gezien had is dat ook Team Bartelen al binnenkwam om van kart te wisselen en ook die kart was goed. Toen het einde van de pit window naderde kwam het allemaal weer niet goed uit. Mellanie kwam naar binnen, en aangezien zij net voor me reed betekende dat dat ik de volgende ronde ook niet kon komen wisselen aangezien ik nog net rood licht zou hebben. Daar profiteerde Bram vlak achter me van om de ronde daarna te komen pitten. Ook daar zat het tegen aangezien ik de volgende ronde dus opnieuw rood had en daar profiteerde Danny dan van om te komen pitten. Helaas was hij de voorlaatste in de pits en moest enkel ik nog. Die kart was jammer genoeg ook niet vooruit te branden, maar ik probeerde er het beste van te maken. Die kart was zowaar nog gemiddeld een tiende trager en aldus ben ik van de hele race nog niet binnen de twee tienden geëindigd van mijn tijd in de kwali, wat dus wel aantoont wat voor materiaal ik voorhanden had… Ik was al blij dat ik dik twee tienden per ronde sneller draaide dan Danny (die wel nog drie kilo extra mee had t.o.v. mij).

In derde positie gaf ik dan het stuur over aan Mika, met enkel ZHL Racing en Team Bartelen die voor ons uit reden. Mika moest even wennen aan de voor hem nieuw baan in de wedstrijdkarts en draaide uiteindelijk vergelijkbare tijden als ik, misschien gemiddeld iets trager. Het zou spannend worden bij de laatste stop voor de tweede plaats en team Bartelen ging als eerste wisselen (zij kwamen immers mijn kart van de stint daarvoor halen, en die was niet best). Toen begon het wachtspelletje weer en greep ik meteen de eerste kans om van kart te wisselen toen die rotkart weg was. Ik briefde Mika kort over dat ie best een goed ding had, en dat het close zou zijn met Team Bartelen. Dat was het ook. Mika kwam weliswaar nét voor Mike de baan op, maar Mike nam gelijk de eerste kans die hij zag om te passeren. Daarna moest Mika eventjes lossen, maar naar het einde toe moest Mike toch beginnen verdedigen. Een paar keer leek Mika er dichtbij, maar uiteindelijk was er geen doorkomen aan en werden we dus derde achter de verdiende winnaars ZHL Racing, die heel snel reden en op de goede momenten de karts kwamen wisselen, en dus Team Bartelen.