De klok slaat alweer Roosendaal, want dinsdag 13 juni was het opnieuw tijd voor de KartCup. Samen met Eliano rijd ik onder de teamnaam K2, maar dit keer waren het drie individuele sprintraces in de tegengestelde richting, mijn favoriete richting, met telkens een pitstop van 15 seconden. De kwalificatie duurde vijf minuten. Het was belangrijk dat je bij de beste helft kwalificeerde, anders werd je onherroepelijk verwezen naar de tweede groep, en kon je tijdens de drie races dus nooit beter scoren dan een elfde plek. Eliano en ik haalden het allebei met respectievelijk een achtste en vijfde tijd, terwijl concurrenten als KCR een rijder naar de tweede poule verwezen zagen.

Tijdens de eerste race bleek al snel dat ik niet het materiaal had om de leiders te kunnen volgen. Daar miste die kart 5 gewoon te veel snelheid voor. Ik bleef wel in de buurt van Tim voor me, maar het was vooral ook opletten achter me met Danny, die ook hard ging en iets vroeger ging pitten. Ondertussen vond Selina voor ons net genoeg snelheid in kart 1 om buiten schot te blijven van ons. Het begon er om te spannen op het laatste en ik had nog drie ronden de tijd om mijn stop te nemen. Ik wilde echter niet te veel risico nemen, en besloot dat als Tim die eerste ronde van die drie niet zou binnen gaan, ik mijn stop zou doen. Gelukkig voor mij ging Tim wel naar binnen en reed ik nog een rondje door. In dat rondje verloren Danny en Tim tijd door met elkaar te battlen en zo kwam ik voor beiden weer de baan op, om een vierde plek te scoren. Eliano viel jammer genoeg nog terug naar de laatste plek deze race.

Aangezien race 2 met omgekeerde grid plaatsvindt, kreeg ik in die race de zevende startplek in ook kart 7. Mike had het best zwaar te verduren in dat ding, en dat was inderdaad jammer genoeg ook één van de traagste karts van het veld. In de eerste ronde ging Eliano meteen pitten, om zich volledig te kunnen focussen op zijn race, en ik opende meteen de aanval op Danny voor me. Helaas kon hij na mijn actie de volgende bocht weer binnenkant nemen en daar profiteerde Selina van om mee te glippen. Ik had echter meer snelheid buitenom en op de rechte lijn kwam ik weer bijna volledig voor haar te zitten (haar voorbumper aan mijn achterwielen). Ze besliste om vol voor de inhaalactie te gaan, maar ook ik probeerde hierop te anticiperen door ook wat later te remmen. We maakten even licht contact in het midden van de bocht toen Selina een beetje doorschoot, maar die tik op mijn zijkant was genoeg om mij van de ideale lijn te zetten en recht de muur bij de exit in te vliegen, waarna het game over was, want ik stond nog even vast. Na de race moest ik even vijf minuten stoom aflaten, maar daarna hebben we rustig over het voorval gepraat met Corné erbij. De wedstrijdleiding had het niet goed gezien, enkel vanop een afstandje, en dan begrijp ik dat je inderdaad niet kan ingrijpen. Het enige wat ik met zekerheid weet is dat ik me niet zelf heb vastgereden door niet de plek te willen opgeven, daar ben ik van overtuigd. Ik ben er van overtuigd dat ik op het moment van het contact nog in positie lag om de plek te houden. Na dat contact ging het echter allemaal heel snel en had ik geen tijd meer om te reageren en de muur te vermijden. Corné zei ook dat ik te veel risico nam om het te proberen, maar ten eerste vond ik helemaal niet dat ik een risico nam (misschien een heel kleintje) en ten tweede, als je in sprintraces al nooit een risico durft nemen, ja, hou dan op met karten :). Of ik nu Selina als schuldige moet aanduiden of niet laat ik rusten. Eerst was ik ervan overtuigd dat het haar schuld was, maar toen we even met iedereen gepraat hadden en ik haar versie ook hoorde, laat ik het in het midden. Bovendien heeft het geen zin om er over door te blijven gaan als de leiding het niet heel goed gezien heeft. Lorenzo zat vlak achter ons en hij vond het ook een moeilijke wist hij me te vertellen. Ik neem Selina niks kwalijk, en we konden achteraf gewoon weer lachen als anders. Één zaak weet ik wel, die GoPro haal ik weer van onder het stof vandaan :p. Niet per sé om alles online te gooien, maar wel om het achteraf voor mezelf te bekijken en te delen met de wedstrijdleiding en de andere betrokken rijder moest het nodig zijn. Dat die beelden dan mijn gelijk of ongelijk steunen valt dan natuurlijk van situatie tot situatie te bekijken.

Nu goed, bij dat voorval verloor ik negen seconden, en ondanks het feit dat ik erg hard ging in die kart 7 (41.265 als beste ronde zonder gooien ten opzichte van de 41.447 en 41.448 van Mike en Guido een race eerder en later), kwam ik pas op het laatste van de race in de bumpers van Tim en Lorenzo terecht. Als ik kwaad ben ga ik meestal nog een kleine fractie harder en zorgt er meestal ook voor dat ik net iets meer durf bij een volgend inhaalmanoeuvre. Echter, Tim hield de deur overal perfect dicht en er was geen doorkomen aan, waardoor ik de race als laatste afsloot. Eliano sloot deze race als vijfde af, terwijl Mellanie afgetekend de race won in kart 2. Ik was tevreden over mijn rijden, en aangezien Tim in kart 5 twee tienden langzamer bleef als ik in de eerste race, was ik ook tevreden over mijn rijden in de eerste race.

Race 3 was dan starten volgens totaal klassement na twee races. Ik stond achtste, en kreeg bijgevolg de ook al niet zo heel leuke kart 8 mee (qua karts heb ik het tijdens de laatste paar weken in Roosendaal niet bepaald geweldig gehad…). Op zich voelde die 8 wel beter aan dan 7, en uiteindelijk kon ik er toch weer een 41.2 uit halen. Eliano deed het er in de eerste race twee tienden minder goed in, en Selina ging zelfs nog drie honderdsten sneller als ik in die kart in race 2. Ik was tevreden over mijn rijden, maar had het verdomd moeilijk om in het begin echt een vuist te maken. Ik moest meteen proberen om Guido te passeren, maar hij hielp me een handje door de eerste ronde al te gaan pitten. Danny wist nagenoeg meteen Mellanie in te halen, waardoor ik achter haar kwam te zitten, weliswaar op enkele kartlengten. In het begin had ik het heel moeilijk de aansluiting te maken, maar na één derde race had ik het plots gevonden en ging ik gemiddeld anderhalf tiende harder rijden. Toen ik bij Mellanie aansloot reed ze nog enkele ronden door en ik kwam nooit dicht genoeg om een inhaalpoging te wagen. Toen dook zij de pits in, en onmiddellijk begon ik mijn snelste rondjes van de race te klokken. Ondertussen waren Lorenzo en Danny in gevecht en kon ik beetje bij beetje terrein winnen, zodat ik na mijn pitstop misschien voor hen de baan zou opkomen, maar om dat te bereiken moest ik zo lang mogelijk doorrijden. Jammer genoeg dachten alle leiders hetzelfde en was ik me in de problemen aan het nestelen met toch te blijven wachten, maar als ik geen risico nam was het kalf toch al verdronken voor de daguitslag, dus dan maar alles of niets. Mijn vader gaf me ook aan dat ik nog door moest rijden, maar achteraf bleek dus dat hij zich iets misrekend had, al vind ik het niet zo erg. Zoals ik zei wilde ik zo lang mogelijk buiten blijven. Nuja, het gevolg was dat ik dus net wilde binnenkomen wanneer de finish vlag viel, en dat was natuurlijk te laat. Ik was even aan het twijfelen om een zegegebaar te maken over de lijn, maar dat had misschien wat té geweest :D. Ik zag de humor er wel van in, en zoals ik zei, ik moest iets proberen. Veel zakken in de rangschikking kon ik toch niet meer, en aangezien de enige die me nog voorbij ging in de daguitslag Eliano was, verloren we ook geen punten voor het teamklassement :).

Uiteindelijk werd ik zo negende. Niet het resultaat waar ik op hoopte, maar de snelheid zat op zijn minst goed. Ik vind het alleen jammer voor Eliano dat we door die paar toestanden van mij punten zijn kwijtgeraakt voor het teamkampioenschap, waarvoor sorry Eliano! Eliano zelf had het ook niet makkelijk, maar dat is te begrijpen wanneer je races moet afwerken in kart 1 en kart 8, terwijl je voor de eerste keer op 90 kilo rijdt op de nieuwe baan. Je mag zelf misschien niet 100% tevreden geweest zijn Eliano, ik ben er zeker van dat je zoals altijd een mooie progressie zal boeken naar de volgende race toe! Ik kijk er alweer naar uit om die met je te rijden! Gefeliciteerd aan het podium: Rico, Selina en Mike.