Op zondag 25 juni vond de derde van vier manches van het Belgian Indoor Karting Champioship plaats, dit keer op één van mijn favoriete banen, FKI Machelen. Er werd niet met de standaard race karts van FKI gereden, maar wel, net zoals vorig jaar, met de PGKZ karts van KZR uit Italië, met 19 PK en zes versnellingen. De trainingen op zaterdag liepen zeer goed, en ik was vastbesloten om te mikken op de overwinning, ondanks mijn overgewicht van dik zes kilo ten opzichte van de tegenstand (minimumgewicht is 80 terwijl ik heel de dag niet onder 86.5 kwam).

Race 1 – Kart 9 – P1

Ik kreeg voor mijn eerste race kartje 9, een snelle, terwijl voornaamste concurrent Giovanni de (tot dan toe ook snelle) kart 7 kreeg. In de kwalificaties ging het nek aan nek. Tijdens de eerste kwalificatie wordt er vijf minuten gereden terwijl de kwalificaties voor de resterende races in een hotlap beslecht werden. Gedurende die vijf minuten deden Giovanni en ik continu haasje over. Het leek er op dat ik de pole zou pakken met één duizendste van een seconde, maar Giovanni wist in zijn laatste (en extra rondje ten opzichte van de rest…) er toch nog enkele honderdsten extra uit te halen. Het zou gaan tussen ons twee, want Mathieu Detry volgde als derde al op zeven tienden van een seconde.

Zo voorspeld, zo gedaan. Gio en ik reden vanaf de start weg, maar ik had het enorm lastig om bij te blijven. Ik moest alles uit de kast halen en bleef bij hem, maar ik kon onmogelijk dicht genoeg komen om een actie te proberen. Met momenten reed hij ietsje weg, waarna ik het gat weer dichtreed, en zo was er lang een jojo-effect. Toen ik weer net ietsje verder achter hem zat had ik geluk dat Gio even werd opgehouden door enkele tragere piloten, waardoor ik weer de aansluiting kon maken, al zat ik nog steeds niet op zijn bumper. In het naar buiten rijden had hij weer zo’n drie kartlengten voorsprong en ik dacht dat het weer niet zou lukken. Gio keek achterom op de rechte lijn, en toen wist ik dat hij niet meer zou kijken op het volgende rechte stuk aangezien hij dacht safe te zitten. Ik heb toen enorm veel risico genomen in de remzone van de eerste hairpin en nam zo een perfecte bocht. Ik zat toen dichter bij Gio, maar hij had nog steeds een klein gat, maar ik besloot er toch voor te gaan de volgende hairpin, en het lukte! Een clean manoeuvre waarbij we elkaar zelfs niet raakten. Hij zag me net op tijd komen. Ondanks mijn zeer laat remmen kon ik toch netjes de apex halen, en zo de leiding overnemen. Dit was ongetwijfeld een van de beste inhaalacties die ik ooit heb gedaan, en dat gaf me dan ook een boost.

Ik moest meteen in de verdediging, want Giovanni kon achter mij dichter bij mij blijven dan ik bij hem. Het is nu niet zo moeilijk in die schakelkarts om kort te rijden zonder veel tijd te verliezen, dus het kwam nooit meer tot een aanval van Giovanni. Na een paar ronden moest hij echter lossen toen hij een probleem kreeg met het schakelen van versnelling drie naar versnelling vier, wat hem enkele tienden per ronde kostte. Uiteindelijk pakte ik de zege met zo’n anderhalve seconde voorsprong. Goed begonnen!

Het verloop van deze eerste race kan je in onderstaand filmpje bekijken (met het cruciale inhaalmanoeuvre vanaf 11:08 tot 11:30. Mathieu Huls en Matts Breckpot wonnen hun eerste race in hun groepen, en uiteindelijk zou het de hele dag tussen ons drie gaan.

Race 2 – kart 14 – P1

Eerste gedachte bij het uitrijden van de pits: “Staan hier twee motoren op??!!”. Menselief, wat ging dat ding hard uitkomen bocht en op de rechte lijn! Het enige nadeel is dat hij zó snel was dat hij bijna niet meer te controleren was. (Dit had goed te zien geweest op film, maar mijn camera weigerde helaas dienst tijdens race 2…). Bijgevolg was het dus een gevecht om ermee te rijden, en ondanks dat ik uitgeput aan de finish kwam, was het ook met een enorme voorsprong.

In de kwalificatie waren er vele die even grote ogen trokken. Ik geloof dat die one lap kwali het beste rondje was dat ik heb gereden. Foutloos, hard, wat resulteerde in pole positie met maar liefst negen tienden van een seconde voorsprong op de als tweede geplaatste Alain Huls, en meer dan een seconde voorsprong op Kris Cools, Michael Leenders, Paul Theysgens en Giovanni Baccelieri.

De race was dan ook niet zo spannend. Ik kon meteen wegrijden. Het verschil in beste tijden bedroeg nu nog “slechts” drie à vier tienden met de rest, maar dat was genoeg om met meer dan tien seconden verschil te winnen. Die 14 is gewoon te snel, ondanks het wel zeer vervelende rijgedrag dat ermee gepaard ging. Kris Cools werd uiteindelijk nog tweede achter mij.

Mathieu en Matts wonnen ook allebei hun tweede race, waardoor we met drie bovenaan bleven staan in de stand. Ze misten wel allebei al één keer de snelste rondetijd, waardoor ik toch alleen als eerste stond aangezien je voor snelste rondetijd ook een extra punt krijgt. Ik had in mijn twee races telkens de beste tijd.

Race 3 – kart 3 – P1

Voorlopig kon mijn geluk niet op, want ook voor deze race lootte ik een heel mooi kartje. Kart drie mocht dan in rechte lijn heel wat inboeten op kart 14, maar hij lag zo goed in de bochten dat het in rondetijden niet zo heel veel scheelde.

Ik kwam echter goed weg tijdens de kwalificatie, want bij het opdraaien van de rechte lijn buiten stuurde ik te vroeg in waardoor ik de bandenmuur aan de binnenkant raakte en veel snelheid verloor (mooi te zien vanaf 00:39 in het filmpje). Ik was bang dat ik de pole positie zo weggegooid had, maar door alles er blijven uit te persen hield ik toch nog een dikke tiende van een seconde over op Mathieu Détry en 2.5 tienden op Michaël Leenders. Ik kon probleemloos wegrijden en de zege pakken, terwijl de plaatsen twee en drie ongewijzigd bleven.

Aangezien Matts Breckpot en Mathieu Huls deze keer hun race niet wonnen stond ik nu met een voorsprong van zes punten bovenaan de rangschikking.

Race 4 – kart 21 – P2

Kart 21 was opnieuw een goede kart, al was het niet de grootste bom. Grootste concurrent in deze poule was opnieuw Giovanni, maar die kwam er uiteindelijk niet echt aan de pas in kart 11. Uiteindelijk bleek youngster Paul Theysegens mijn grootste concurrent te zijn in die race. Na een schakelprobleem in mijn kwali rondje (mooi te zien vanaf 00:34 in het filmpje) miste ik de pole met een kleine twee tienden verschil t.o.v. Paul, die in bomkart 16 zat.

Bij de start was het meteen duidelijk dat het moeilijk zou worden. Die kart 16 trok iets te hard weg. Paul besliste verrassend genoeg om zijn shortcut niet te nemen in de eerste ronde en dus nam ik hem, in de hoop dat hij in verkeer terecht zou zijn gekomen. Jammer genoeg was het niet zo en reed hij zelfs zijn beste rondje van de race in de tweede ronde, waardoor hij zelfs met een kleine voorsprong op mij de shortcut uit kwam. Daarna was het even vechten om aan te klampen, maar toen begon Paul foutjes te maken waardoor ik makkelijker kon bij blijven. Toen ik weer iets dichter zat dan ik heel de race had gezeten besloot ik op dezelfde plaats als op Giovanni in race 1 mijn aanval te plaatsen. Helaas lukte dat deze keer net niet en behield Paul de positie, om die uiteindelijk niet meer af te geven en de zege te pakken. Ik moest me voor het eerst die dag dus tevreden stellen met plaats twee, maar stond nog steeds op kop in het dagklassement.

Race 5 – kart 13 – P2

Dit was even schrikken bij de loting, want kart 13 was al heel de dag een absoluut drama. Op zich niet erg, want van de vijf kalificatieraces mocht je je slechtste resultaat laten vallen, wat betekende dat ik sowieso al drie eerste plaatsen en een tweede plaats kon laten tellen in de puntenlijst. Maar hey, ik voelde me gierig en wilde daar vier eerste plekken van maken. Dat vooruitzicht was nu nagenoeg onmogelijk geworden en dus focuste ik me gewoon op zo goed mogelijk rijden.

Grote concurrent voor de dagzege Mathieu Huls zat ook in mijn groep, in bomkart 16, wat het dus nog extra moeilijk zou maken om te winnen. De hoop die ik had was dat kart 13 misschien beter zou zijn geworden aangezien die net een aantal races in het werkhuis stond. Het betekende ook dat ik met een koude kart de kwalificatie moest aanvangen, maar na outlap lang als een gek te slingeren en remmen stond alles wel warm.

Ik reed een fenomenaal kwalificatierondje en kwalificeerde me op twee tienden van Mathieu, terwijl ik ook rekening moest houden met Daniele Torriani, Mathieu Détry en Dylan De Wolf achter mij.

Tijdens de race was al vanaf het moment dat de pace kart weg was duidelijk dat ik niet zou meestrijden om de zege. Die 16 was gewoon te snel om bij te houden en die 13 had de kracht niet. Ik kon nog even aanklampen, maar na drie ronden was er een gat dat niet meer te dichten viel. Ik mocht van geluk spreken dat de jongens achter me hun start misten en dat ze uiteindelijk niet echt meer in de buurt kwamen. Meer dan die tweede plaats zat er niet in.

Door die overwinning van Mathieu gingen hij en ik ex-aequo de finale in. Matts volgde op zes punten. Ik hing met andere woorden dus al heel de dag aan de leiding, ondanks de zes kilo te veel.

Finale – kart 12 – P5

Het noodlot sloeg toe tijdens de finale. Ik lootte kart 12 (eigenlijk 14, maar blijkbaar mocht je tijdens de finale nu plots niet meer een kart loten die je in de reeksen al hebt gehad terwijl dit in Puurs en Eupen wel degelijk mocht!). Die 12 is er gedurende de dag meermaals uitgenomen en weer ingezet nadat verschillende piloten gingen klagen over het rijgedrag en de snelheid. De dagzege pakken werd zo onmogelijk, maar natuurlijk gaf ik nog steeds het beste van mezelf, zoals altijd. Opnieuw reed ik een heel sterk kwalificatierondje, maar het was maar goed voor de vierde plaats. Wat wel goed was is dat Mathieu Huls niet verder kwam dan de zesde startplek, ondanks het feit dat hij toch in goede kart 19 zat. Matts Breckpot startte echter als tweede, waardoor hij virtueel dagwinnaar was. De finale telt immers mee voor dubbele punten, wat die slechte kart nog extra pijnlijk maakte voor mij…

Bij de start waren mijn voorgangers al tijdens de eerste meters gaan vliegen en toen Kris hem er wel even heel brutaal tussen bonjourde in de derde bocht was de aansluiting meteen helemaal weg. Ik besloot dan maar meteen mijn shortcut te nemen, en toen Kris hem nam zat ik er nog voor. Voor mij was het nu zaak te focussen op P2 in het dagklassement, en het enige wat ik daarvoor moest doen was Mathieu achter me houden. Een rondje zat ik jammer genoeg niet helemaal op te letten en zat hij dichter achter me dan ik dacht. Hij kwam me netjes voorbij einde rechte stuk buiten en daar ging P2 in het klassement. Hij en zijn kart waren te snel om bij te houden. Ondertussen kreeg ik achter me ook weer bezoek van Kris, maar ik had geluk dat hij nog een hele trein aan rijders achter hem had zitten. Uiteindelijk moest hij op hen beginnen verdedigen, waardoor ik meer ademruimte had en redelijk comfortabel nog vijfde werd, maar de dagzege en P2 waren dus weg. Arnaud Teuwen werd tweede in de finale en hij miste zo slechts één punt op mij om derde te worden, net zoals in Puurs.

De off-day van Giovanni maakt wel dat de strijd om P2 in het gehele kampioenschap weer helemaal open ligt tussen mij, Gio en Arnaud. Matts lijkt buiten schot te zijn, maar ook hij kan nog wel eens pech kennen natuurlijk. Op naar Wavre in oktober!


Foto’s: (c) Marc-Alexandre Stordeur