Blog Image

CUatFinish.be blog

Z.I.K.K. Race 12 – Close, but not close enough

Verslagen Posted on Thu, June 01, 2017 10:19PM

De dag na de dubbele 4-uren race was er alweer een race in Middelburg, ditmaal het Z.I.K.K. voor teams. Nog uitgeput van het weekend dat net was gepasseerd besloot ik maar op tijd te vertrekken op m’n werk om me niet te hard te moeten frustreren in het verkeer van Antwerpen en zodat ik nog een heatje kon trainen. Bizar genoeg stond er nergens file en was ik op zo’n veertig minuten al in Middelburg, dat moet een nieuw record zijn!

Ruimschoots een uur te vroeg was ik en aldus was er tijd genoeg om nog te trainen. Aan één heatje had ik wel genoeg en aldus kon ik me daarna gaan voorbereiden voor de battle kwalificatie. Vier teams van de acht waren in overtreding wat betreft hun kwalificatierijders en mochten dus niet deelnemen aan de kwalificatie om pole positie. Zijn namen het dan onderling tegen elkaar op voor posities vijf tot en met acht. Rico kwam hier voor Haarbosch racing zoals verwacht het best uit.

In de battle om pole moest ik het eerst opnemen tegen Joris Sturm van team Auto Sturm. Mijn eerste rondje in kart 17 ging goed, maar ik maakte in Joris zijn kart 18 een redelijk grote fout, waarvan ik dacht dat hij fataal zou zijn. Uiteindelijk haalde ik het toch nog en kwam ik in de finale uit tegen Mika Mathia van Veersedam. Opnieuw maakte ik een klein foutje, ditkeer in mijn eerste kart 17, maar dacht dat het me niet veel tijd zou kosten. Mika reed echter in die kart een kanontijd en aldus mocht ik m’n spullen pakken en werd ik veroordeeld om als tweede van start te gaan in kart 14, die redelijk OK was, maar ook niet super.

Ik was niet tevreden over mijn prestatie in de kwali, maar dat maakte me alleen maar meer gemotiveerd om het beter te doen in de race. Bij de start kon ik even bij Mika aanhaken, maar na twee ronden sloeg hij een gat dat ik niet meer dicht kreeg. Daarna was het kwestie van zo hard mogelijk en constant te rijden, en tot mijn verbazing kon ik zelfs enkele keren nog een tijd van 43.0 draaien, wat maar een fractie trager was dan de beste tijden van Mika en Rico, die me na tien minuten race voorbij kwam. Naar het einde van onze stint toe reed Rico richting Mika en kwam hij er bij. Ik hoopte dat ze weer een lang gevecht zouden gaan hebben zodat ik opnieuw kon aansluiten, maar na een klein foutje van Mika zat Rico er al nagenoeg meteen naast, waardoor ik geen meter meer dicht kwam.

We probeerden om snel te wisselen bij de stops, maar het kwam maar niet uit. Uiteindelijk kon ik dan met nog anderhalve minuut op de klok toch naar binnen duiken en nam Tim van me over. Hij kreeg met kartje 28 de startkart van Rico voor de kiezen, en dat was een goede kart. Tim kon telkens mee de snelste tijden van de race klokken, en wiste zo de twintig seconden tijdstraf die we bij onze eerste stop kregen (door tweede te eindigen vorige keer) meteen weer uit. Eliano stond daarop klaar om over te nemen, en ondanks dat Tim heel snel reed probeerden we hem er toch meteen weer uit te halen aangezien er twee redelijk goede karts in de pits stonden te wachten. Deze race wilde je vooral de twee draken vermijden, want er waren er effectief twee die minstens een halve seconde per ronde te traag waren. Jammer genoeg kwam het opnieuw nooit uit en toen het pit window zijn einde naderde moesten we wel naar binnen duiken om een penalty te vermijden. Eliano moest zodoende instappen in draak 22. Achter ons kreeg team Old Boys nog een straf van 40 seconden voor het te laat pitten.

Eliano zag sterren. Het was een kart die niet vooruit te branden was en het duurde zelfs even voor hij onder de 44 seconden kon duiken. Met de 43.8 die hij op het einde van zijn stint nog geregeld kon klokken deed hij het by far het beste van iedereen die in die kart gereden heeft. Dus heeft de kleine man het subliem gedaan, en ik feliciteerde hem meteen bij het uitstappen met zijn zeer knappe stint. Voor mij is het altijd al een grotere kunst en specialer geweest om alles uit een rotding te halen dan uit een bomkart. Het mag dan niet zo opvallen, het is o zo veel waard om het goed te doen in die dingen.

We haalden Eliano zo snel als we konden uit die kart en voor één keer viel alles wel op zijn plaats en mocht Aad al snel vertrekken in hetzelfde kartje als Tim. Aad had het even moeilijk, maar uiteindelijk kon hij een mooi tempo vinden. Plaats vier was nog binnen handbereik aangezien Mellanie een niet al te best kartje had voor Klaver 4. Aangezien zij wel hun longcut al hadden gedaan moest Aad wel zo lang mogelijk doorrijden voor hij zijn longcut zou doen. Maar helaas, aad zag op zeven minuten van het einde in mijn dubbele duim handgebaar het signaal om de longcut te nemen en aldus kwam hij naast Mellanie de baan op waarbij er even stevig contact was. De kart op de baan heeft altijd voorrang en aldus kregen wij een tijdstraf van tien seconden, waardoor we terugvielen naar P5 bij de finish. De overwinning was er na een enorm beklijvende strijd tussen Haarbosch Racing, Auto Sturm en Veersedam voor team Haarbosch. Veersedam kwam nog van ver aanzetten met Ruben in de kart en konden in de laatste bocht P2 nog afsnoepen van Sturm, die tot vijf minuten daarvoor al een uur team Haarbosch aan het afhouden waren, tot Danny er uiteindelijk toch voorbij ging.

Niet het resultaat waar we op hoopten, maar we hebben ondanks de twintig seconden tijdstraf voor tweede te worden vorige keer opnieuw een dijk van een race gereden. De derde plaats in het kampioenschap is nu wel buiten bereik, maar we gaan er alles aan doen om team Klaver 4 tijdens de finale race nog van de vierde plek te verdrijven!

Dank aan teamgenoten Eliano, Tim en Aad en natuurlijk aan sponsor David, die ik overigens een spoedig herstel wens. Finalerace op zondag 18 juni.



Dubbele 4-uren race IKM: Bakken en braden

Verslagen Posted on Thu, June 01, 2017 10:16PM

De dag na de 12 uren van Essen zat uitslapen er niet meteen in. Om negen uur werden we immers alweer verwacht in Middelburg waar ik op uitnodiging mocht rijden in twee 4-uren races. De eerste race nam ik samen met Tim Leloux deel voor team ZHL Racing 1 en in de tweede race kwam ik uit voor team Loonbedrijf de Looff, bestaande uit de vertrouwde formatie van in het Z.I.K.K. met ook nog Eliano de Vos, Tim Leloux en Adriaan Gideonse. ZHL en de Looff, bedankt voor de sponsoring alweer!

Het was meteen vanaf ‘s ochtends al bakken bij temperaturen van 30 graden. in de eerste race besloten Tim en ik dat Tim zou starten. We lootten kartje 14 en het was een race in de normale rijrichting. Tim zette ons mooi op de tweede startplek achter Mike Sturm, die met Lorenzo Stolk reed. Ons kartje gedroeg zich aanvankelijk zeer goed, maar des te meer de ronden vorderden, des te minder snelheid Tim er uit kon halen. Het duurde niet lang voor Eliano en Rico zich voorbij Tim konden werken en de rondetijden liepen uiteindelijk bij iedereen al snel hoog op. De kartmotoren hadden al gelijk last van de hitte, en de tijden die tijdens het eerste kwartier van de race geklokt werden, werden gedurende de rest van de dag niet meer gehaald.

Mike was al heel snel gaan vliegen en zagen we niet meer terug. Bij elke verplichte kartwissel na een uur tijd slaagden hij en Lorenzo er ook telkens in om één van de drie beste karts te bemachtigen, waardoor hun overwinning redelijk straightforward was. Zelfs Dutch Value met Rico Haarbosch en Ruben Boutens maakten op geen enkele moment aanspraak op de zege, wat genoeg zegt over de karts die de tegenstand van Mike en Lorenzo hebben gehad ten opzichte van hen gedurende de race.

We lieten het niet aan ons hart komen en gaven gewoon het beste van onszelf zoals we dat altijd doen. Het kartje dat ik meekreeg uit de pits toen we onze wissel uitvoerden was niet goed, maar het belangrijkste is dat ik er constant in kon klokken. Ik moest wel lijdzaam toezien hoe Lorenzo met sprekend gemak me op een ronde zette, en ook Ruben volgde niet veel later, waardoor onze derde positie ook meteen min of meer vast lag. Tim nam opnieuw over na twee uur racen en kreeg een kart die redelijk was, waardoor we het gat ietwat konden verkleinen, maar het mocht niet baten, het gat was al geslagen. Ik deed wat ik kon de laatste stint, maar meer dan de derde plaats zat er niet meer in. Ik kreeg het op het laatst nog aardig lastig doordat mijn helm me letterlijk hoofdpijn bezorgde (de beschermende mousse die ter hoogte van je voorhoofd zit is compleet weggesleten in mijn GP-6S). De overwinning in deze race was voor Lorenzo en Mike, gevolgd door Ruben en Rico, die even na een lange autoreis vanuit Madrid toch nog even kwamen meedoen.

Tijdens de tweede 4-uren race in de namiddag reden we dus samen met ons team van in het Z.I.K.K. We waren overeengekomen dat ik de start zou nemen en dus ook de one lap kwali voor mijn rekening zou nemen. Ik was ondertussen namelijk steendood na de twaalf uren van de dag ervoor en de twee uren die ik ‘s ochtends gereden had. We lootten kartje 23, één van de ware draken van het veld, maar in een one lap kwali is alles mogelijk. Lorenzo reed deze keer samen met Danny van Domburg en nam de kwalificatie voor zijn rekening bij hen. Met kartje 29 hadden zij een wel duidelijk beter ding.

Maar zoals gezegd, in een one lap kwali kan alles en ik kon een foutloos rondje afleggen, wat Lorenzo niet lukte. Met een tiende verschil stond ik op pole, maar aan kop blijven zou onmogelijk blijken. Bij de start al kwam Lorenzo me op topsnelheid voorbij richting bocht 1, maar ik pikte meteen aan en pakte hem in bocht 3 weer terug. Daarna ben ik lichtjes beginnen verdedigen, maar nu niet om te zeggen dat ons dat veel tijd kostte. Lorenzo had het daardoor moeilijk om het gaatje te vinden, maar uiteindelijk pakte hij me na dik tien minuten racen opnieuw in de eerste bocht, deze keer voor goed.

Er was geen beginnen aan om hem te volgen. Die kart 23 miste gewoon te veel snelheid bij het uitkomen van bochten en op de rechte lijn dat Lorenzo gemiddeld drie à vier tienden per ronde kon wegrijden. Desondanks draaide ik nog steeds tijden van 43.6-43.8 en was ik daarmee nog steeds de tweede snelste op de baan. We besloten vroeg te wisselen en Aad kreeg kartje 8 onder zijn kont, één van de besten van de dag. Maar toen Lorenzo binnenkwam voor zijn wissel slaagde hij er nog maar eens in om kart 17 te komen halen in de pits… Voor de derde keer al die dag (en naar verluid lukte het hen nog een vierde keer ook daarna). Hoeveel geluk kan je hebben dat je net op dat moment de pits in kan en het lampensysteem dan ook net die kart aanduid om in te stappen?

Aad draaide ongeveer dezelfde tijdens als ik, maar hij had het toch moeilijk om er onderdoor te duiken. Uiteindelijk deed hij dat nog wel met een tiende. Toen kwam het moment dat ik naar huis vertrok om uit te rusten (de dag erna weer werken en ‘s avonds opnieuw een race). Tim nam over van Aad en Eliano maakte het af. Eliano kreeg het op het einde van de race fysiek lastig, maar hield vol zodat we toch nog als tweede eindigden, achter Lorenzo en Danny, die weer ver voor ons eindigden.



12 uren van Daytona Essen – Deutsche Backofen

Verslagen Posted on Thu, June 01, 2017 10:12PM

Met het oog op een ideale voorbereiding voor de Formula Karting race in juni besloten we om zaterdag 27 mei met een groep van Traxxis aan deze race deel te nemen. Ook een aantal niet FK1-rijders gaven zich op en zodus traden we met drie teams op aan de start. Zelf kwam ik uit voor Traxxis Glückpilz, waarin ik samen reed met Thom Van Dijck en Nick (Ozzi) Van Ostade. Traxxis Fulsspilz en Traxxis Sauerkraut waren de overige teams waarbinnen nog Stefan Vehofsté, Cédric Wauters, Tim Van den Acker, Matthias Maas, Kenny Verbinnen, Bjorn Vermeulen en Dennis De Block reden.

Het eerste wat moet gezegd worden, hoe legendarisch het circuit van 2 minuten lengte dan ook mogen zijn, een grote letdown voor mij waren de karts op gas. Qua snelheid en vooral het snelheidsgevoel komen deze karts niet in de buurt van de karts die er tijdens het WK waren. Het chassis is gewoon een vernieuwde Rimo en dus hetzelfde als voorheen, maar de aandrijving op gas neemt er toch serieus wat fun van weg. Het enige waar je op moest letten was vroeg insturen, bijna nooit remmen en laten rollen, of je was gezien. Waar het vijf jaar geleden ook fysiek super zwaar was om op Essen te rijden had ik nu het gevoel dat ik de twaalf uren op mijn eentje kon uitrijden, ondanks de tropische temperatuur van 34 graden. Uiteindelijk heb ik me nog wel vermaakt, maar de afgenomen moeilijkheidsgraad is niet ideaal, ook al moet je nog steeds zoals in 2012 op een aantal plaatsen aparte lijnen rijden.

Om toch even bij de karts te blijven, de verschillen zijn er ook niet min. Natuurlijk spreken we over een baan van twee minuten lengte, maar dan nog is twee (of zelfs drie seconden voor een aantal karts die in de training reden) gewoon teveel. De wedstrijdleiding en eigenaars van Daytona hebben zo hun manier om dergelijke zaken op te lossen. Je mag tijdens de training en race onbeperkt van kart komen wisselen. Ik denk dat minstens de helft van de 22 teams gedurende de kwalificatie van kart is komen wisselen, maar braaf zoals wij Belgen zijn, zijn wij proper doorgereden in onze ook niet goede kart. Je kan natuurlijk ook de pech hebben van een nog slechtere kart te gaan halen in de pits (vraag dat maar aan de mannen van Acuity), en dat risico wilden we niet nemen. Uiteindelijk bleek onze kart effectief twee seconden te traag te zijn en kwalificeerden we ons op de veertiende plaats uit 24 teams. Geen al te goed begin… Traxxis Fulsspilz kwalificeerde het beste van onze teams met een negende tijd.

Ik nam de start voor mijn rekening (ik moest immers vroeger vertrekken omdat ik nog twee 4-uren races moest rijden de dag erna) en dat was op zijn zachtst te zeggen ‘uitdagend’. Pas wanneer je een trein hangt zie je hoeveel snelheid je kart mist en dat was niet min op de rechte stukken. In de bochtige stukken werd ik serieus gehinderd, maar op de rechte lijnen reed iedereen zo hard weg dat ik nooit tot een aanval kwam, tot ik één keer kon profiteren van een foutje van mijn voorganger. Verder kon ik nog enkele plekken winnen toen er een aantal mensen voor me begonnen te vechten en ik telkens met een leep manoeuvre ze alle twee tegelijk kon inhalen. Zo reden we na verloop van tijd toch al op de negende plaats rond.

Wat vooral opviel is hoe een groot verschil het gaf om te rijden op 85 kilo of op 100 kilo. Na verloop van tijd zag ik Maximilian Beer voor me uit rijden, en die was toch redelijk ver vooraan gekwalificeerd. Het duurde echter niet lang voordat ik al achter hem zat en eens ik hem voorbij ging, ging hij nog een paar plaatsen achteruit. Dit deed vermoeden dat het verschil tussen 85 en 100 kilo zo’n twee seconden per ronde bedroeg, en dat vemoeden werd achteraf bevestigd. In ieder geval kon ik in die kart wel mooi constant blijven rijden en wist ik de schade te beperken, maar toch was ik tevreden dat ik na 1u10 rijden werd binnengeroepen door Nick, vlak voor onze kartwissel. Nick had het even lastig in onze tweede kart om het goede tempo te vinden, maar uiteindelijk kon ook hij mooi constante tijden draaien, ook al was die tweede kart ook niet zo super als we hoopten. Toen de volgende kartwissel plaatsvond besloot ik opnieuw in te stappen, maar deze keer op 100 kilo. Jammer genoeg was die kart niet beter dan de vorige twee die we hadden, en waar ik 1:02.5 kon draaien in de eerste stint kwam ik nu niet verder dan 1:04.3. De twee seconden verschil op het gewicht was zo bevestigd, maar ik had gehoopt dat die kart iets vlotter ging. Ik reed meteen nog een tweede stint door, maar ook die kart draaide niet beter dan een 1:04.4. We waren ondertussen al wel opgerukt naar plaats zeven, maar we hadden dan ook nog niet veel pilotenwissels (2 van de verplichte 15) gedaan.

Thom was ondertussen aangekomen en hij haalde mij vlak voor onze kartwissel weer uit de kart. Ik had er zo een stint op zitten van 1u40 op 100 kilo (vier uur van de twaalf moest op 100 gereden worden). Thom kreeg daarna een goede kart waarin hij als een gek het gat op onze voorgangers kon beginnen dichtrijden. We klommen in de ranking en bij de volgende kartwissel nam ik het stuur weer over om nog een dik uur op 100 kilo te rijden. De eerste kart was helaas niet echt beter dan mijn vorige karts, maar ik kon er tenminste wel tot op de tiende constante tijden in blijven klokken, waardoor ik ook eerder tijd won dan verloor. Uiteindelijk kon ik nog 15 minuten doorrijden na de kartwissel in een nieuwe kart die een stuk beter was. Een dikke seconde per ronde sneller, en ik kon zowaar dezelfde tijden draaien als vele teams die op 85 kilo aan het rondrijden waren met een 1:03.4. Toen ik in totaal weer een uur en tien minuten had gereden loste Nick mij opnieuw af, en hij kon meteen de 1:02 induiken op 85 kilo.

We besloten om na een half uur Ozzi er weer uit te halen en een aantal pilotenwissels in te halen, want we hadden er nog maar steeds vier achter de rug. Ozzi was niet helemaal tevreden over zijn stint in die goede kart. Ik heb hem daarop nog een paar tips gegeven vlak voor ik vertrok (ik vertrok dus iets na halfweg koers aangezien ik de dag erna nog twee races had en ik had mijn vier uren er al op zitten). Min tips bleken te helpen en Ozzi vond zijn ritme. Hij en Thom kregen de laatste uren nog een aantal goeie karts op een rij en ze wisten nog op te rukken naar de vierde plaats, niet zo ver achter het team op de derde plaats. Een geslaagde en leuke race, met leuke teamgenoten, maar de sloomheid van de karts en de kartverschillen blijven toch bitter nasmaken naar aanloop van de Formula Karting race daar op 10 juni.



KartCup Race 4 – Eliano en Mats maken het kampioenen even knaplastig

Verslagen Posted on Wed, May 17, 2017 11:25PM

Na mijn afwezigheid de vorige race (skivakantie) nam ik
samen met teamgenoot en pupil Eliano deel aan de vierde race van de KartCup.
Het leuke aan dit kampioenschap is dat elke race anders is en zodoende stond
dinsdag een teamrace van twee uren op het programma. Aangezien het dit keer een
one-lap kwalificatie was besloten we om mij te laten kwalificeren en te
starten. Ik zou het eerste uur rijden en Eliano het tweede, terwijl we drie
verplichte kartwissels moesten uitvoeren.

Waar de vorige paar dagen in Poperinge en Puurs mijn one-lap
kwali’s fenomenaal waren ging ik deze keer zwaar de fout in, en dat al in de
eerste bocht. Er lag veel minder grip dan gebruikelijk op KCR en ik geloof dat
die fout mij meerdere tienden van een seconde kostte. Daarna legde ik weliswaar
een foutloos resterend rondje af, maar de schade was al gebeurd. Vijfde starten
was het verdict.

Bij de start ging het er met momenten nogal bitsig aan toe.
Weinig geduld tussen de deelnemers en de ene aanval volgde al snel op de
andere. Ook ik probeerde me te mengen in de mix, maar kwam aanvankelijk enkel Mike
Bartelen voorbij, waarna er na een flipperkastmoment ik opnieuw een plek
terugviel. Uiteindelijk wist ik me toch vrij vlot op te werken naar de tweede
positie na enkele goede inhaalacties. Er moet gezegd worden dat ik blij ben dat
er opnieuw strikter werd gevlagd op KCR. Dit is in het nabije verleden wel
anders geweest. Acties die nét op of over het randje waren werden direct
bestraft met oranje, en zo kreeg ik zelfs een keer de eer om deze vlag te
ontvangen. Naar mijn mening zat ik net ver genoeg langszij, maar ik begrijp dat
het voor de wedstrijdleiding close was en maakte er dan ook geen probleem van.
Eens al die actie achter de rug was en ik derde reed, reed ik langzaam maar
zeker het gat naar Selina dicht (die in de beginfase optimaal profiteerde van
het gevecht tussen Danny en Rico en hen allebei tegelijk passeerde bij het
ingaan van de laatste bocht). Rico was toen de enige die nog voor me reed, maar
in de twintig minuten die ik achter hem hing bleef het gat zo’n anderhalve
seconde. Het was dus wachten op de eerste pitstops.

Bij die stops kregen we het even warm, want je moet je
kartwissel uitvoeren tussen minuut 20 en minuut 40 van de race. Aangezien er
lang een slechte kart in de pits stond die niemand wilde besloten we een tijdje
te wachten met te stoppen, maar zo dachten ook alle anderen. Bijgevolg moesten
er met nog vijf minuten pit window te gaan nog acht teams naar binnen, en toen
stond al vast dat er twee teams te laat zouden zijn voor hun stop. Ronde na
ronde probeerden we binnen te komen, maar telkens was er net iemand me voor.
Groot was mijn opluchting dan ook dat toen we nog 30 seconden hadden om te
wisselen ik eindelijk binnen kon rijden. Guido en Joris waren te laat en kregen
bijgevolg een tijdstraf van 45 seconden.

Mijn tweede kart was een fractie beter dan mijn eerste,
terwijl Rico net een iets mindere kreeg. Al snel kon ik het gat dichten en
amper na drie ronden in deze kart klokte ik de snelste tijd van de race (die
uiteindelijk door niemand meer werd verbeterd). Ik raakte Rico moeilijk
voorbij. Mijn kart was een droom om te besturen in de bochten, maar de motor
miste net een fractie snelheid bij het uitkomen van de bocht, terwijl Rico zijn
kart merkbaar moeilijk deed in de bochten, maar wel een redelijke motor had.
Het was dus moeilijk om dicht genoeg te komen en een actie te plaatsen, maar na
zes ronden in zijn bumper kon ik dan toch toeslaan en de leiding overnemen. De
actie gebeurde zonder enig contact en toen was het kwestie van proberen weg te
rijden. Dat verliep uitstekend. In die eerste zeven ronden na de inhaalactie
klokte ik op maximum drie honderdsten na telkens dezelfde rondetijden, die
nagenoeg mijn beste rondetijd benaderden. Ik was Rico dus nagenoeg direct kwijt
en kon proberen een voorsprong uit te bouwen. Rico zijn wilskracht is echter
niet niks en ook hij ging een tiende harder rijden, waardoor de voorsprong
beperkt bleef tot maximaal 2.4 seconden. Toen was het alweer tijd om van kart
te gaan wisselen. Ik kon nog een tijd door, maar we wilden het risico niet
lopen om te laat binnen te komen (want er moesten er opnieuw nog veel gaan
pitten met tien minuten te gaan). Na exact een uur rijden gaf ik het stuur over
aan Eliano.

Toen Rico zijn stop deed en Lorenzo instapte kwamen zijn al
voor ons de pit weer uit, en aangezien Eliano een niet al te best kartje beet
had moesten we vooral achter ons kijken. Toen de laatste pit window open ging
gingen we meteen binnen voor een nieuwe kart en deze was gelukkig beter. KCR
was immers al genaderd tot op vier seconden, maar gelukkig vond Eliano meteen
een goed ritme en kon hij opnieuw wegrijden. De eerste plek zat er niet meer
in, maar Eliano probeerde op het einde nog mijn beste tijd aan te vallen J. Hij miste hem
uiteindelijk met amper drie honderdsten. Maar belangrijker, de jonge knul reed
ijzersterk en heel constant en wist zeer comfortabel als tweede de finish over
te komen.

Mooie race van ons beiden, dat smaakt naar meer de volgende
race ;). Gefeliciteerd aan Rico en Lorenzo met de zege en Ian en Danny met de
derde plaats.



BIKC-Race 2 – Inkart: Derde het maximale

Verslagen Posted on Wed, May 17, 2017 11:20PM

Voor de tweede race van het BIKC, georganiseerd door Marc
Pilloy en de RACB, verhuisde het circus van Karting Eupen richting Puurs. Na in
Eupen met wat gemixt geluk zesde te worden was ik vastberaden om mezelf omhoog
te werken in het kampioenschap. Makkelijk ging dat echter niet worden. Ik ben
weer twee kilo aangekomen en zat in raceuitrusting op 85.2 kg, wat dus toch wel
wat te veel is gezien het wedstrijdgewicht 80 kg bedraagt in het BIKC. Het feit
dat we al om 7 uur ’s ochtends aanwezig moesten zijn voor de registratie maakte
alles nog wat lastiger, maar dat was natuurlijk hetzelfde voor iedereen J.

In race 1 leek het verhaal van Formula Karting de dag
voordien zich voort te zetten. Ik lootte kart 17, en die zat in dezelfde
snelheidscategorie als de 17 van Poperinge, niet zo snel J. Uiteindelijk kon ik
me als vierde kwalificeren achter Dylan De Wolf, Simon Delvenne en Paul
Theysgens, die alle drie met respectievelijk karts 21, 15 en 22 toch wel wat
beter materiaal hadden. Simon bleek achteraf de beste kart van heel het pak te
hebben gehad en Paul Theysgens had de tweede grootste bom van het veld en dus
beloofde het een moeilijke race te worden. Dat werd het ook. Dylan legde er een
zware pace op vanaf de start en Simon en Paul konden aanvankelijk volgen
terwijl ik alle zeilen en roeispanen moest bijzetten om het trio te volgen. Het
duurde echter niet lang voordat Simon de aansluiting kwijt was bij Dylan,
waardoor zijn snelheid ietsje afnam en ik beter bij het duo voor me kon
blijven.

Desalniettemin kwam ik nooit echt op de bumper te zitten. Toen Paul
aanvankelijk zijn aanval plaatste kwam ik opnieuw aansluiten en toen enkele
ronden later Simon hem opnieuw voorbij ging kon ik ook weer volgen en blijven
volgen deze keer. Halfweg koers probeerde Paul dan opnieuw Simon te verschalken
in de bocht onder het terras buiten, maar dat lukte net niet. Bij het uitkomen
van de bocht probeerde ik dan op snelheid buitenom de rechte lijn op te draaien
om Paul te passeren, een beetje onorthodox, maar het lukte wel. Vanaf dat
moment was het nog een halve race het gat dichthouden om P3 te claimen, en dat
lukte uiteindelijk ook. Simon kon zelfs maar zeven tienden van me wegrijden
ondanks de kortere lijnen die ik moest rijden. Het gat achter Paul was enorm,
met Kris Cools die in slechte kart 2 al op zestien seconden eindigde op P5.

In de tweede race kreeg ik het opnieuw zwaar te verduren in
kart 2. Matts Breckpot en Simon Delvenne zaten in zeer goede kartjes 1 en 9 en
daar was dus niet veel aan te doen. Breckpot reed bij de start zonder problemen
weg van Simon, die op zijn beurt moeiteloos van mij wegreed. Achter mij konden
Kris Cools en Selina Balneger aanvankelijk volgen, maar toen zij beide begonnen
te strijden kon ik even gaatje slaan. Toen Selina Kris dan voorbij was geraakt
reed ze het gat echter snel dicht. Al een geluk dat er maar twee ronden meer te
gaan waren, en ik hield het gat dan ook dicht, opnieuw een derde plaats in de
race.

In race drie had ik dan meer geluk en ik lootte kart 22, een
bommetje. Zonder problemen pakte ik de pole, maar Simon achter mij in eveneens
zeer goede kart 8 wilde toch niet zomaar opgeven. Ik kon in de eerste drie
ronden echter al meteen een gat van een seconde slaan en daarna groeide het gat
elke ronde een beetje tot aan de finish, en won ik de race met 2.7 seconden verschil.
De zege kwam nooit echt in gevaar, en met de snelste rondetijd pakte ik ook een
extra punt.

Het geluk zette zich zowaar even voort toen ik voor race 4 een
andere bom lootte, de 15. Met drie tienden verschil kon ik Giovanni Baccellieri
(tot dan toe de leider van de dag) voorblijven in de hot lap kwali en voor de
rest was het verhaal gelijkaardig als in race 3. Meteen een seconde voor na
drie ronden, gestaag het gat groter maken elke ronden, om uiteindelijk met drie
seconden voorsprong te winnen. Ik miste helaas net de bestlap aangezien Kris
Cools in bomkart 25 één rondje net twee honderdsten beter deed. Jammer genoeg
voor hem kon hij op het einde net Giovanni niet meer verschalken. Zo stond ik
na vier races ondanks mijn overgewicht van vijf kilo mee aan de leiding van het
dagklassement, met evenveel punten als Giovanni en Matts.

Helaas verloor ik wat punten in de vijfde en laatste
qualifier race. Giovanni en Matts wonnen allebei hun koersen, en aangezien ik
deze race niet verder kwam dan plaats drie moest ik dus tien punten op elk
inleveren. De race was dan ook niet makkelijk. Arnaud Teuwen lootte kart 5, die
tamelijk goed is. De 4 die ik lootte is dat ook, maar toch een fractie minder
leek het. Arnaud pakte de pole, voor Nathan Kempeneers, die bomkart 25 had. Bij
de start kreeg ik het gelijk moeilijk, maar echt lossen moest ik nooit doen.
Dat ze achter mij meteen moesten lossen zette mij in de luxepositie om vol voor
de aanval te gaan. Jammer genoeg was die 25 bij het uittkomen van de bochten
echt niet bij te houden, en welke fouten Nathan ook maakte, ik kwam nooit dicht
genoeg bij het ingaan van een bocht om een aanval te kunnen plaatsen. Het feit
dat Nathan ook Arnaud nooit echt aanviel speelde ook niet bepaald in mijn
voordeel. Opnieuw een derde plaats dus, wat dus betekende na de zeges van Matts,
Arnaud en Gio dat ik als vierde richting finale zou gaan.

Voor die finale gingen we bizar genoeg plots met twintig man
de baan op, wat dus betekende dat er vijf karts bij kwamen in de rotatie die
van heel de dag nog niet gereden hadden. Selina had allicht de grootste pech
door kart 14 te loten, waarmee ze ondanks een goede uitgangspositie in het
dagklassement nog ver terugviel dankzij een vijftiende plaats in de finale.
Aangezien de punten voor de finale dubbel tellen is de impact van een slechte
kart natuurlijk dubbel zo groot.

Ik had dankzij die dubbele punten wel nog hoop om de dagzege
in Puurs te pakken, maar die hoop vervloog al snel bij de loting. Met kart 19
had ik degelijke kart beet (al bleek deze achteraf helemaal niet zo best meer),
maar met Matts en Gio in bomkarts 22 en 25 stond ik voor een onmogelijke
opgave. Maar goed, verstand op nul en knallen, zoals ik dat altijd doe. Ik denk
dat ik één van mijn beste one lap qualifiers ooit heb gereden in die finale en
wist mijzelf op P3 te zetten op de grid, amper een tiende achter pole sitter
Matts en acht honderdsten achter Giovanni. In de race was het echter al
duidelijk dat het veschil tussen mijn karts in die van hun te groot was. Matts
en Gio reden meteen weg, al had ik eventjes hoop om een plek te stijgen toen
Gio voorbij ging aan Matts. Matts ging daarna immers meer aanvallende lijnen
rijden, en één keer kon ik mijzelf er bijna tussen gooien, maar dat lukte net
niet. Daarop stopten de twee met elkaar aan te vallen en reden ze opnieuw
probleemloos weg, terwijl ik het al lastig genoeg had met de mensen achter me
op meer dan 1.5 seconden te houden. Het verschil in rondetijden met Giovanni en
Matts bedroeg maar liefst 4,5 tienden! Gelukkig kon ik heel regelmatig mijn
snelste tijden draaien, want achter me reden maar liefst twaalf andere rijders
een snellere bestlap als ik. Dat ik uiteindelijk dus uit de klauwen bleef van
de groep achter me is een half mirakel, al reed ik dus zoals reeds gezegd een
enorm constante finale. Een derde plek in de finale resulteerde dankzij de pas
vijfde plaats van Arnaud in de derde plaats in het dagklassement, achter
winnaar Giovanni en Matts. Proficiat beiden!

In het kampioenschap klim ik naar de vierde plaats, en ik
ben vastberaden om in FKI nog verder te stijgen.

Bedankt pa, zoals altijd mijn meest trouwe supporter, en
Stefan en Tim die nog even kwamen supporteren ;). Ook bedankt aan de BIKC
organisatie voor mijn gesponsorde deelname dit jaar (als gewonnen prijs voor
hoogst geklasseerde Belg in het IEKC). Dit wordt ten zeerste geapprecieerd J.

Nu een paar kilo’s kwijt geraken voor de volgende manche ;).

Foto’s: Marc-Alexandre Stordeur



Formula Karting – Race 4 – Euro Kart – Mag er nog meeval zijn?

Verslagen Posted on Wed, May 17, 2017 11:16PM

Vol enthousiasme keek ik uit om mijn eerste race in bijna
drie jaar te rijden in Poperinge. Het is nu eenmaal niet bij de deur en
aangezien Belkart en de Kartgrid Cup niet meer bestaan was er ook geen race
meer die de moeite was om er effectief te gaan rijden. Jammer, want Euro Kart
staat in de top drie van mijn favoriete circuits, en is misschien wel mijn
nummer 1. In Belkart en de Kartgrid Cup kon ik er vroeger ook meestal net iets
extra vinden ten opzichte van de andere toppers en wist ik er meermaals te
winnen. Ik keek dus enorm uit naar dit weekend. Na wat pech in Nijverdal en
Dolhain, en een iets mindere dag in Delft was ik vastbesloten om in Poperinge
mijn Formula Karting seizoen nieuw leven in te blazen.

Jammer genoeg werkten de kart- en groeploting goden (Ward’s
systeem :p) niet echt mee. Mijn eerste drie karts waren maximum mediocre, en
twee ervan waren echt wel een heel stuk langzamer. Mijn overige twee karts
waren goed, maar niet meer dan dat. De echte bommen bleven achterwege.

Desondanks de loting bleef ik natuurlijk niet bij de pakken
zitten en ging ik er vol voor. Waar anderen hun kopje laten hangen maak ik er
altijd een sport van om tenminste in die mindere kart er het beste van allemaal
in te rijden.

Ik begon mijn eerste race in kart 6, gemiddeld (maar toch
iets tekort komend) ding waar anderen het toch nog wat moeilijker in hadden.
Maar veel belangrijker, van de twee groepen waar we in reden was in deze eerste
race nagenoeg elke topper terug te vinden in deze poule. Mathias, Rico, Ruben,
Selina, Nick, allemaal zaten ze in mijn groep. Ik reed een super kwalificatie
rondje (one lap qualy ftw!) en stond op P2 op de grid, amper 12 duizendsten
achter pole sitter Ozzi (Nick), die in bomkart 12 mocht aantreden. Ik was
vooral verbaasd dat ik voor Mathias op de grid stond, die in goede kart 8
achter me stond. Achteraf bleek dat hij even gehinderd werd door een tragere
rijder in zijn rondje.

Lang van mijn kwali kon ik niet genieten, want bij de start
was het al meteen duidelijk dat Ozzi niet bij te houden was in de 12. Mathias
kwam me uiteindelijk ook al snel voorbij. Verdedigen in de beginfase had immers
niet veel zin aangezien iedereen een shortcut moest nemen iedere race
(aangezien ze die shortcut fabriceerden tussen twee rechte stukken in waren de
topsnelheden daardoor wel ziekelijk hoog :p ). Ik zag het duo al snel
wegrijden, en snel moest ik me al meer druk gaan maken om Rico achter me. Hij
nam zijn shortcut eerder als ik, maar ik kon hem even later bij mijn shortcut
op snelheid buitenom voorbij komen.
Daarna was het even doorrijden, tot ik in de beginfase toch echt even alles
moest dicht houden. Met Rico weet je immers nooit waar hij toe gaat slaan, want
hij gaat altijd voor het kleinste gaatje. Uiteindelijk kon ik hem afhouden en
bleef ik derde. In die race zat er zeker niet meer in.

In de tweede race kreeg ik kart 10, en die kart kon je zeker
niet snel noemen, al was het nog geen absoluut drama. Opnieuw kwalificeerde ik
op P2, maar de op pole gestarte Rico (in goede kart 8) was al meteen gaan
vliegen. Bij de start zwaaide ik al naar hem als afscheid, want ik kreeg hem
niet meer terug te zien J.
Al snel kreeg ik bezoek van Bastien Cabrera op mijn achterbumper, die in
redelijk goede kart 5 zat, en naar het einde van de race toe moest ik het gat
toch beginnen dicht houden. Met nog iets meer dan een ronde te gaan verrast
Bastien mij met een inhaalactie op een plek waar ik niet dacht dat het kon. De
actie op zich was in orde, maar wat daarna gebeurde was dat niet. Bastien
raakte bij de inhaalactie de apex van de bocht en verloor daardoor een beetje
snelheid. Ik kon buitenom dus met meer snelheid weer langszij komen, maar bij
het opdraaien van de rechte lijn nam Bastien de gewone rijlijn in (buitenkant)
terwijl ik aan die zijde nog 90% naast hem zat. Gevolg is dat ik in de muur
gedrukt werd en snelheid verloor, maar aangezien Bastien daarna nog steeds
rechts probeerde te blijven rijden raakte uiteindelijk mijn voorbumper zijn
achterbumper waardoor we in schaar kwamen te staan op de rechte lijn. Het
duurde even voordat we loskwamen, en toen we net weer volgas door konden kwam
Ricardo Vlieger nog voorbij. De wedstrijdleiding gaf uiteindelijk Bastien na de
race nog een oranje vlag, wat betekent dat hij achter me werd gezet. Jammer
wel, want had Ricardo ons niet gepasseerd was ik zo tweede geweest. Nu moest ik
opnieuw settelen voor een derde plek. Had Bastien bij het oprijden van de
rechte lijn gewoon binnenkant blijven rijden was hij meer dan waarschijnlijk
tweede gebleven, dus zowel ik als de wedstrijdleiding snapten niet zo goed
waarom het tot dit moest komen.

In de derde race kreeg ik kart 17 voor de kiezen en dat was
helemaal niks. Opnieuw kon ik dankzij een mirakelrondje in de kwalificatie me
op P2 nestelen op de grid, op amper een half tiende van pole sitter Selina in
bomkart 7. Opnieuw kon ik meteen beginnen wuiven op het circuit, want ook zij
was er na één recht stuk al gelijk vandoor. Het bleek een onbegonnen werk om
iedereen achter me proberen te houden, wat nagenoeg onmogelijk is door die
shortcut die je kan nemen. Je kan dus niet iedereen coveren, je moet een keuze
maken. Uiteindelijk denk ik dat ik het maximale heb kunnen doen door enkel nog
plekken te verliezen aan Rico (in redelijk goede kart 5) en Mathias (in bomkart
12). Bart Martens en Ricardo Vlieger kon ik gelukkig net achter me houden.

In race 4 kreeg ik dan mijn beste kart tot dan toe, kart 5,
maar het is wel de race waar ik het minst tevreden van was. Ik kwalificeerde
mezelf weliswaar op pole en kon de overwinning pakken, maar het ging niet
zonder slag of stoot en ik haalde niet de snelheid die ik wilde, ook al reed ik
enorm constant deze race. Mathias reed een ijzersterke race in kart 17, en wist
nog een extra tiende te vinden ten opzichte van mij in die kart. Hij
kwalificeerde ook als tweede, en ook al had ik meteen na de start een gaatje
van tien meter, dat gat groeide niet gedurende de race (totdat hij moest gaan
verdedigen op Ruben). Net toen dat gebeurde hadden we allen onze shortcut
gedaan, maar Opnithi Puyato, die op P3 kwalificeerde in bomkart 7, had dat nog
niet gedaan. Toen hij hem uiteindelijk nam probeerde hij mij aan het einde van
de rechte lijn te verschalken, maar hij kwam te laat en torpedeerde me vol in
de zijkant. Met dat snelheidsverschil van die shortcut kwam dat hard aan. Ik
stond even bijna stil en mocht van geluk spreken dat Mathias en Ruben me niet
voorbij kwamen. Opnithi besefte meteen dat hij fout zat en excuseerde zich en keek
nog voor hij de oranje vlag kreeg waar hij me het best doorliet. Helaas voor
hem timede hij dat moment wel erg slecht en wist ook Mathias hem te passeren
(wat mij zo’n beetje de derde plek kostte in de einduitslag van de dag…).
Uiteindelijk wist ik dan toch nog redelijk eenvoudig de race te winnen.

Voor race 5 kreeg ik dan op papier mijn beste kart, de 13,
een goede, maar geen bom. Maar aangezien het al heel de dag wat tegen zat qua
geluk moest die lijn zich uiteraard door trekken tot de laatste race J. Ik had de pech dat
Stefan in kart 7 en Bastien in kart 12 aantraden, de twee grootste bomkarts van
de dag. Ik kwalificeerde me opnieuw op een zucht van pole, amper een honderdste
achter Stefan, maar in de race moest ik me in heel oncomfortabele posities
wringen om hem bij te kunnen houden. Ook Bastien bleef aan mijn bumper kleven,
en dat maakte het natuurlijk nog extra moeilijk. Ik wilde echter vol voor de
zege gaan in die race, omdat dan zelfde de dagoverwinning er nog in zou hebben
gezeten, en probeerde dus niet echt te verdedigen en bij Stefan te blijven om
dan op een onverwacht moment toe te slaan. Helaas maakte hij, goed als hij is,
geen enkele keer een foutje, en bij het uitkomen van elke bocht trok die zeven
telkens te hard weg om dicht genoeg te zitten en een aanval te plaatsen de
volgende bocht.

Af en toe keek ik achterom om Bastien in het oog te houden, en
net toen ik de laatste keer omkeek leek hij te ver te zitten, maar toch kwam
het manoeuvre nog. Naar mijn mening was hij te laat, aangezien zijn neus tegen
mijn zijkant zat, maar om de één of andere reden was de impact zo miniem dat
het bijna aanvoelde alsof hij mij niet raakte. Enorm bizar en geen verklaring
voor. Heb me er dus ook maar niet verder druk in gemaakt J. Achteraf vonden
sommigen het vreemd dat ik niet harder verdedigde, maar ik wilde vol voor die
zege en de eindzege gaan. De enige manier om dat te bereiken was die race
winnen. Gespeeld en verloren noemen ze dat. Ik heb geen spijt.

Ik heb me zoals altijd enorm vermaakt in Poperinge. Jammer
genoeg zat het met de loting wat tegen en kwam ik net niet op het podium, één
puntje achter Mathias, op de vierde plaats terecht. Een beetje het verhaal ook
van dit Formula Karting seizoen. Hopelijk heb ik het geluk tijdens de volgende
race in Essen wat meer aan mijn zijde.

Gefeliciteerd aan Rico, die dit jaar al voor de
vierde keer won in evenveel races, en aan Yoan met zijn tweede plaats. Ook mijn
felicitaties aan Mathias, die ondanks ook een slechte loting nog derde werd. Ik
had dolgraag samen met hem op 1 en 2 gestaan op het podium (volgorde zullen we
ons niet over uitspreken), en allicht verdienden we dat ook. Volgende keer een
nieuwe kans om voor die eerste Belgische zege van het seizoen te zorgen ;).


De uitslag



Bitemedia Cup – Race 3 – Kart Center Roosendaal

Verslagen Posted on Fri, January 20, 2017 05:39PM

Een dag na de Z.I.K.K. was het al gelijk weer de volgende race,
opnieuw in Nederland, maar dan in Roosendaal. Mika Mathia en ik doen immers mee
aan de BiteMedia Cup als het team O.O.S. International.

Aangezien we in de tweede race op de derde stek eindigden
moesten we de race aanvatten met 4 kilogram strafgewicht, met de negen kilo
voor ZHL Racing en de zes kilo voor Bartelen Team. Ik nam de kwali voor mijn
rekening en het was een afvalkwalificatie met telkens twee hotlaps. Elke ronde
vielen er twee teams af en ik hoopte met mijn negen kilo overgewicht (naast de
vier kilo strafgewicht woog ik ook nog eens vijf kilo en een beetje boven het
minimumgewicht) vooral om niet meteen af te vallen. Vorige kwalificaties op 85
kilo gingen immers al heel moeizaam.

Groot was mijn verbazing dan ook dat ik na mijn eerste
vliegende rondje in Q1 op P1 stond, nadat ik al anderhalf maand niet meer heb
gereden in Roosendaal. Na de tweede vliegende ronde stond ik derde, maar hey,
dat was ver boven de verwachtingen gezien het gewicht. ZHL viel met Tim Leloux
aan het stuur als eerste af. Hun negen kilo strafgewicht en een lastig kartje
waren te veel om te overkomen en zij zouden dan ook als laatste van start gaan.
In Q2 kon ik mezelf opnieuw in de top vier plaatsen, wat genoeg was om nog net
door te gaan naar Q3, waarin ik mezelf als derde kon kwalificeren, voor Bram
van Big Bozo, die ook heel knap als vierde kwalificeerde op 88 kilogram!

Pole was uiteindelijk voor The Dutch Kids dankzij een
fenomenaal rondje van youngster Jarno Hermans, met Danny van KCR Crew die vlak
achter hem van start zou gaan als tweede.

Bij de start van de race besloot de jonge Jarno om gelijk te
beginnen verdedigen, en aldus begon er vooraan al redelijk snel wat duw en
trekwerk te gebeuren. Verdedigen bij het begin van een race is meestal nergens
goed voor en dat bleek ook al snel. Danny geraakte twee keer net niet voorbij
Jarno waarna hij hem in ronde drie toch wist te passeren in de eerste hairpin.
Toen ik probeerde mee te gaan werd ik de volgende bocht naar de buitenlijn
gedwongen en kwam Lorenzo Stolk van Bartelen Team me voorbij. Daarop zette
Lorenzo gelijk de aanval in op Jarno. Het manoeuvre zelf was op het randje,
maar volgens mij nog nét in orde, alleen jammer voor Lorenzo schoot hij daarna
nog iets door waardoor Jarno tegen de muur kwam te zitten en een aantal plekken
verloor.

Hierop werd enkele bochten later de oranje vlag getoond aan
Lorenzo, wat betekent dat hij Jarno opnieuw moest doorlaten, maar aangezien
Jarno ondertussen zesde hing moest Lorenzo daarvoor ook voor mij aan de kant en
hing ik dus na enkele ronden tweede, met een voorsprong op Bram, die nog wat
rondes nodig had om Henk van Time Attack te passeren.

Op 80 kilogram reed Danny een tempo dat ik gewoon niet
aankon op 89. Hij reed elke ronde zo’n twee tienden weg en het was dus zaak om
de mensen achter me op een afstand te houden. Aanvankelijk kon ik met kleine
beetjes wegrijden van Bram, maar naarmate de stint vorderde kreeg ik mijn
tijden niet meer aangescherpt, wat anderen wel lukte. Toen ik mijn eerste
kartwissel uitvoerde had ik nog ongeveer 1.5 seconden voorsprong op Big Bozo en
aangezien zij hun stop uitstelden tot het laatste moment kon Bram nog iets
langer als ik in zijn ritme doorgaan. Ik moest gewend raken aan mijn nieuw
kartje, dat duidelijk veel moeilijker stuurde dan mijn eerste kart. Achteraf
bleek dat deze tweede kart de startkart was van ZHL, waarvan Tim ook zei dat
hij enorm moeilijk stuurde. Toen Bram de pits uitkwam hingen we zij aan zij en
kon ik de volgende bocht P2 alsnog behouden.

Aangezien we nog steeds in de eerste helft van de race zaten
besloot ik niet te gaan verdedigen op Bram. Ik probeerde opnieuw de tijden te
draaien van mijn eerste stint, maar dat lukte in die tweede kart niet, althans
niet op constante basis. Waar ik in stint 1 continu lage 36.3 rondjes draaide
was het in deze kart gemiddeld een kleine tiende trager, terwijl Bram even snel
of misschien zelfs iets sneller reed dan in zijn eerste stint. Na enkele ronden
tevergeefs proberen weg te rijden besloot ik Bram door te laten en aan te
sluiten om zo proberen hem te volgen, maar ik ging iets te wijd bij het
doorlaten waardoor ik meteen twee kartlengtes achterstand had. Ik kon nog
enkele ronden aanklampen, maar in de derde ronde kwam het onvermijdelijke
foutje in het lastig te besturen kartje en moest ik toezien hoe Bram elke ronde
een twintigtal centimeter van me wegreed. Bovenop het moeilijke rijgedrag van
de kart kwam dan ook nog eens een slechte rem, die af en toe besloot niet goed
te werken. Mijn aandacht ging daarna ook naar achteren uit, maar Lorenzo kwam
geen centimeter dichter op mij en aldus zou ik de kart overgeven aan Mika op
een derde plek.

Ik was fysiek niet 100% en ik was dus blij toen Mika
klaarstond om het van me over te pakken. Hij nam het kartje van Mellanie over die
voor de Dutch Kids continu 36.3 kon klokken. Mika draaide al snel een 36.4,
maar bleef toen wat hangen, terwijl Big Bozo steeds verder kon weglopen. Rico
Haarbosch kwam ons al snel voorbij voor Bartelen Team, zodat we al snel vierde
lagen. In een poging om daarna nog iets sneller te gaan werden Mika zijn tijden
ook iets minder constant en besloot ik de gok te nemen hem al snel binnen te
halen voor de laatste kartwissel om het kartje van Tess Verschoor (Dutch Kids)
over te nemen. Tess draaide continu 36.6-36.7 in die kart, maar mist als jongeling
nog enkele tienden. Ik heb nu ook geleerd dat jongelingen sneller vooruitgang
boeken dan ik dacht. Tess had een dijk van een stint gereden en de kart bleek
niet zo goed te zijn als ik hoopte. Mika kon weliswaar constanter rijden in die
kart, maar het was moeilijk om snelle tijden te klokken. Uiteindelijk deed hij
het er toch nog even goed in als zijn vorige kart.

Toen het zeker leek te zijn dat was als vierde (of vijfde
aangezien Mike Dijkgraaf kwam aanzetten vanuit de achtergrond) zouden eindigen
gebeurde er voor ons toch nog iets leuks. Big Bozo was immers tot bij Mike van
Bartelen team geraakt en hierop moest Mike dan ook volop beginnen verdedigen.
Big Bozo raakte er maar niet voorbij en de rondetijden van het duo liepen al
snel op tot 38 seconden! Dit was onze kans om terug te keren en toch nog een
podium te scoren. Jammer genoeg ging Big Bozo meteen ook verdedigende lijnen
rijden wanneer Mika aansloot en dus kwamen wij er ook niet voorbij, waarop Mike
Dijkgraaf toch een keer een mogelijkheid zag op het eind van het rechte stuk om
ons te passeren. Mika probeerde de opening te zoeken op Big Bozo, en bleef
daardoor vrij aanvallende lijnen rijden, wat ik ook gedaan zou hebben, maar dat
betaalde hij dus cash met Mike Dijkgraaf zijn actie. Mike kon vervolgens ook
geen opening meer vinden bij Big Bozo en reden ze ronden aan een stuk met vier
teams in een treintje voor de tweede plaats.

In de allerlaatste bocht van de
laatste ronde wist Mika toch nog Mike te passeren voor de vierde plek, wat ons
toch weer wat extra puntjes geeft in het klassement. De actie zelf was op het
randje, maar de wedstrijdleiding besloot niet in te grijpen. Na het goede begin
hadden we iets meer gehoopt, maar we hebben allebei het beste van onszelf
gegeven, en dat is wat telt. Volgende race kunnen we aan de bak zonder
strafgewicht. Wie weet wat kunnen we dan behalen!

Bedankt zoals altijd Mika!



Z.I.K.K. Race 6 – Eindelijk podium, maar gemiste kans – Indoor Karting Middelburg

Verslagen Posted on Fri, January 20, 2017 05:34PM

Op maandagavond 16 januari stond dan eindelijk de eerste
race van het jaar gepland voor mij, de zesde manche van het Zeeuws Indoor Kart
Kampioenschap voor teams, waarin ik ten strijde trek samen met Tim Leloux,
Eliano de Vos en Adriaan Gideonse voor ons team Loonbedrijf de Looff, dat onze
deelname sponsort, waarvoor dank David!

Al wedstrijden lang proberen we met ons team het podium te
behalen, maar elke keer zorgde een onvoorziene omstandigheid ervoor dat dit
niet lukte. Eliano kreeg een keer met pech af te rekenen toen we eerste hingen,
kartwissels die niet soepel verlopen, de slechte kart loten, ik die mezelf
rondzet bij een inhaalmanoeuvre, te laat komen wisselen, … Kortom, als we er
een keer voor kunnen zorgen dat er niets misgaat, wel, dan moet het toch eens
lukken? Dat deed het dan eindelijk gelukkig ook.

De kwalificatie was ditmaal een tien minuten kwalificatie en
we besloten Adriaan deze te laten rijden zodat hij wat in zijn ritme kon komen.
Aad deed het voortreffelijk en zette ons op een mooie tweede startpositie
achter Danny van Domburg van Haarbosch Racing. Aad zelf zei dat het eventueel
nog iets sneller kon en dus was het afwachten wat de race zou brengen. Danny en
Aad waren beiden goed weg en achter ons hadden Sturm Racing, ’t Begin Domburg
en Veersedam het te druk met elkaar aan te vallen zodat we na amper één ronde
al twee seconden voor lagen op de teams achter ons. Danny reed een moordend
tempo, maar Aad kon bijna dezelfde tijden klokken en hield de achterstand zo
beperkt.

Aangezien de top drie van de vorige race elk tijdstraffen
ontvangt bij hun eerste stop was Aad zijn stint ruim voldoende om Tim als
eerste weer de baan op te sturen. Helaas voor ons was het kartje waarin hij zat
helemaal niet zo goed als we dachten. De twee was een sleur eerste klas en Tim
deed het nog knap door redelijk constant een 42.2 te draaien, ook al was dit
ruimschoots vier tienden trager dan onze naaste concurrenten. Aldus gingen we
opnieuw redelijk snel wisselen en ging Eliano de baan op in tweede positie. De
jonge jongen deed wat hij kon in een kartje dat hem ook niet helemaal lag, en
mede doordat Sturm Racing een voortreffelijk kartje had gedurende die stint
verloren we wat terrein op hen. Eliano hield wel stand op plaats twee.

Het zou dus aankomen op de laatste stint, waarin ik veel
werk te doen had. Het gat op Sturm racing bedroeg immers om en nabij de negen
seconden, en dat rij je niet op één twee dicht. Het geluk stond zowaar een keer
aan onze zijde bij de kartloting en ik mocht de baan op in kart 10. Sturm trof echter
ook een goed kartje en het zou dus moeilijk worden, zeker wanneer ik niet
meteen voorbij Rico van Haarbosch Racing raakte (die nog moesten pitten) en ik
(op aangeven van de teamleiding) mijn shortcut moest nemen. Die shortcut had ik
achteraf bekeken beter niet gedaan, en ik had meteen een slecht gevoel toen ik
hem die ronde nam. Rico moest immers toch redelijk snel gaan pitten en ik had
hem mits een paar extra ronden wel kunnen inhalen denk ik. Het enige lastige
van onze kart was dat die ten opzichte van anderen niet optimaal de bocht
uitkwam. Daar tegenover stond wel een hoge topsnelheid en een stuurgedrag om
van te dromen, maar ik raakte door die lage trekkracht moeilijk dicht genoeg
bij het naderen van een bocht om een aanval te kunnen plaatsen.

Met nog zo’n tien minuten te gaan kwam ik op de achterbumper
te zitten van leider Sturm Racing, maar hier brak onze vroege shortcut ons zuur
op aangezien zij nog geen shortcut hadden uitgevoerd. Had ik hen gelijk kunnen
inhalen op de baan had het misschien nog spannend kunnen worden voor de winst,
maar aangezien Sturm ijzersterk verdedigde raakte ik er niet voorbij. Daarnaast
was ook mijn propere rijstijl mede verantwoordelijk dat ik niet kon inhalen. In
Nederland zijn ze immers enig contact gewend bij inhaalacties, maar dat gaat in
tegen mijn principes. Ik zal toch moeten leren dit (zeker in Nederland) anders
te beginnen aanpakken, want anders gaat het nooit lukken. Één keer had ik
moeten doorzetten, maar deed ik het weer niet. Achteraf kreeg ik dan enige (terechte)
kritiek dat ik agressiever zal moeten beginnen rijden willen we ooit een race
winnen, en gelijk hadden ze. Die dag had het het verschil denk ik net niet
gemaakt, aangezien ik dan op zes minuten nog eens 3.5 seconden had moeten
goedmaken met die shortcut van Sturm, maar het had ons alleszins wel nog de
hoop gegeven die er nu niet meer was op het eind. Nuja, leren kan je altijd en
dus ben ik ook vastberaden dit in het vervolg anders aan te pakken. We
eindigden uiteindelijk als tweede op een kleine drie seconden van de winnaars
Sturm Racing. Als derde eindigde achter ons ’t Begin Domburg, met de top drie
uit de stand, die vandaag geen podium pakten.

Volgende race mogen we aan de bak met twintig
strafseconden, met de top drie uit het klassement dus zonder straftijd.
Realistisch gezien wordt dat dus geen podium, maar dat gaat er ons niet van
weerhouden het te proberen! Mooi gedaan Aad, Tim en Eliano!



« PreviousNext »